Jimmy Edgar & Plaid, 4 Mei 2006, Botanique

4 mei 2006, 20.00 uur: de lente heeft zich vermomd als een zwoele zomeravond. Terwijl de ondergaande zon zich verstopt achter de basiliek van Koekelberg, flaneren de muziekliefhebbers in de Brusselse Botanique in korte rokjes en op sandalen langs de Kruidtuin, waarboven de warme avondlucht zich vermengt met de geur van de hoofdstad. Geen beter moment dan dit voor verfrissend coole beats op de WARP labelnight.

Het visitekaartje van het Engelse WARP-label is wat men met een vieze en nogal ongelukkig gekozen term omschrijft als ’intellectuele dansmuziek’. Een gemeenschappelijke noemer voor een amalgaam van stijlen, van hiphop over drum ’n bass tot techno, waarin de beat al eens onconventioneel te keer mag gaan en ritmisch geknetter eerder regel dan uitzondering is. Het soort muziek waar zelfs de dertiger op zijn retour nog hip mee kan wezen.

Het zijn ook vooral oudere jongeren, die vanavond in de Orangerie komen opdagen voor Jimmy Edgar en Plaid, die de eer van het tegendraadse label in Brussel komen verdedigen. Edgar, afkomstig van Detroit, lijkt een soort minder commerciële WARP-versie van dat andere (Canadese) wonderkind Tiga: jong, sexy en een rijzende ster aan het firmament van de elektronische muziek. Zijn uitstekende, onlangs uitgebrachte eerste langspeler, Color Strip, swingt een heel eind weg langs een hutsepot van genres. Live verdwijnt echter de subtiliteit van die plaat. Soms klinkt het resultaat strak, vet en dansbaar, zoals tijdens electronummer "My Beats" dat zich uitstekend leent om uw beste robotdanspasje boven te halen; op andere momenten verzandt de set echter in een soort monotonie waar het publiek vrij statisch bij blijft. Bovendien verwaarloost Edgar het visuele aspect van het optreden volledig, terwijl voor de geïnteresseerde toeschouwer (de occasionele techneut niet te na gelaten) een artiest, verstopt achter een hoop computers en andere elektronische snuisterijen, net zo boeiend is als een herkauwend hert in de Laplandse taiga. Herkansing deze zomer op Dour.

Het Engelse duo Ed Handley en Andy Turner, samen Plaid, gooide de voorbije jaren hoge ogen met een rits sublieme albums (Not For Threes, Double Figure en Trainer zijn de opstapjes voor de leek) waarop de heren subtiele geluidjes, beats en klanktapijten verweven tot een hallucinant geheel. Op het podium van de Botanique doet het tweetal 13 nummers lang niet anders, alleen dreunen de beats harder en klinkt het allemaal duisterder en meer in your face. De ene helft van de zaal ziet het als individualistische, expressieve dansmuziek, de andere helft beschouwt het als abstracte electronica die zich uitstekend leent voor een introspectieve trip. Eigenlijk maakt het niet uit, dit Plaid steekt de zaal in brand en bewijst dat het met recht en rede de titel ’vernieuwende referentie’ verdient.

Het tweetal heeft in tegenstelling tot een hoop andere artiesten ook begrepen dat elektronische klanken en beelden elkaar kunnen versterken en werkt daarom sinds jaar en dag samen met Bob Jaroc, een man die bijzonder mooie dingen doet met psychedelische en repetitieve, al dan niet abstracte videobeelden. Op het scherm een fladderende, strak gestileerde vlinder, snel na elkaar gemonteerde CNN-beelden van de Irakoorlog, de amateurvideo van een nachtelijke autorit door een grootstad,…het zorgt ontegensprekelijk voor een meerwaarde bij de muziek van Handley en Turner. Vanavond spelen de twee Britten ook een aantal tracks van de live-dvd (mét video’s) Greedy Baby, die al een viertal jaar in de pijplijn zit, maar die volgens de laatste, vrij officiële berichten, eind juni 2006 zal uitkomen. Wat het Brusselse publiek hiervan vanavond te horen én te zien krijgt zou iedere rechtgeaarde fan moeten overtuigen nu alvast een deel van zijn spaarcentjes opzij te zetten voor de huisvlijt van dit cum laude geslaagde duo.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 2 =