Plaid :: Spokes

Het is me wat met die elektronica: soms krijgt een mens er niet genoeg van en op ander momenten is gewoon strontvervelend. Plaid is net zoals zovelen uit de WARP-familie een uiterst graag gehoord groepje ten huize van Meer, maar met Spokes geraken ze niet verder dan een occasionele (doch gewaardeerde) sessie als achtergrondmuziekje.

Met hun vorig album – Double Figure – was dat wel anders. Het was lange tijd de favoriete opruimplaat: het ging vooruit, met de nodige silly geluidjes en een meefluitbaar melodietje op zijn tijd. Zelfs de meest conservatieve gitaarfreak liet wel eens een goedkeurende knor horen als hij aan een verplichte beluistering van een Plaid-nummer werd onderworpen. (Er zijn blijkbaar mensen die graag kijken naar opruimende vrienden) Dat de songs op dat vorige album nauwelijks half zo lang waren als die op Spokes zal er natuurlijk ook wel iets mee te maken hebben.

Ed Handly en Andy Turner – de heren achter Plaid – draaien al lang mee in het wereldje en zorgden als Black Dog Productions (samen met Ken Downie) voor de eerste grote verkoopssuccessen van WARP. Black Dog maakte techno (of elektro: whatever) voor de hoger opgeleide mens: dansen zonder je schuldig te voelen voor de platheid van de begeleidende muziek. Er kan nog steeds gedanst worden op deze songs, maar we doen het blijkbaar niet meer. Dit soort muziek wordt meer gedraaid op de hoger aangeschreven kotfuifjes en in de gedistingeerdere hedendaagse cultuurcafés dan op fuiven. De onzichtbare hand der hipheid brengt nu en dan wijzigingen aan in het dansgebeuren en nu mag het weer wat fouter en tachtiger zijn.

Als luistermuziek kan Spokes er evenwel zeker ook mee door, maar het springt er niet echt uit. In het plaatselijk cultuurcafé zouden we zeker wel willen weten wat er opstaat, maar eigenlijk zou de mededeling "de nieuwe Plaid" voor een zekere teleurstelling zorgen. Het is allemaal oerdegelijk, maar het klinkt wat gewoontjes in vergelijking met hun vorige werk. "Even Spring", de eerste helft van "Upona" en "Zeal" zijn geweldig, maar dan is het vet grotendeels van de soep en staan de vorige albums vanuit de cdkast te lonken.

Als Spokes al geen stap terug is, is het zeker een pas ter plaatse. Spijtig, want Plaid legde tot nog toe een nagenoeg foutloos parcours af. We willen dit album dus wel erg goed vinden, maar grijpen liever terug naar wat ouder werk. Op Spokes zijn zowat alle nummers twee minuten te lang en er staan iets te weinig fijne vondsten op. Het zou voor veel van de mindere goden die nu het mooie weer maken in de elektro een gigantische stap vooruit zijn, maar van Plaid verwachten we net dat ietsje meer. Dat is hard en misschien oneerlijk als oordeel, maar op school kregen we ook altijd dat soort onzin op ons rapport.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 14 =