Ongeveer vijf jaar geleden kreeg de muziekindustrie een forse injectie garagerock toegediend. Enige vereiste was een groepsnaam die met ’the’ begint, zoals The Strokes bijvoorbeeld. De pioniers van deze revival brachten onlangs hun derde album uit: First Impressions of Earth. En wat blijkt: zelfs de simpelste stijlen kunnen evolueren.
Het is absoluut niet rock-’n-roll om aan de toekomst te denken en het is dan ook weinig subgenres gegeven om veel langer dan vijf jaar de publieke interesse vast te houden. Het debuutalbum van The Strokes, Is This It, had in 2001 een even grote impact als de aardbeving in Pakistan. In 2003 kon de band nog profiteren van de naschokken en bracht het met Room on Fire meer van datzelfde uit. The Strokes kwamen daar gemakkelijk mee weg: een goedkope oplossing, maar de muzikale vijver bevatte nog genoeg vis om een nieuw album bij elkaar te hengelen.
Vandaag ligt dat anders. Voor First Impressions Of Earth trokken The Strokes de studio in met producer David Kahne, die de band moest helpen nieuwe horizonten af te tasten. Een man die onder meer samenwerkte met Paul McCartney, The Bangles en Tony Bennett achter de knoppen zetten, getuigt van enige ambitie. Dat merk je ook aan het openingstrio van dit jongste album, wat ongeveer het beste is wat we ooit van The Strokes gehoord hebben. "You Only Live Once" is meer dan een voorgerecht: een catchy opener die dankzij de aanstekelijke "oh-oh’s" smeekt om al bij een tweede luisterbeurt meegezongen te worden. Eerste single "Juicebox" grijpt je naar de keel met een variant op "Peter Gunn Theme", "Heart in a Cage" is de persoonlijke favoriet van uw recensent. Valensi en Hammond stemmen de snaren harmonieus op elkaar af terwijl Casablancas’ nonchalant getimede keelklanken de ritmesectie tergen.
Wie net als wij van zijn sokken geblazen was, krijgt even de tijd om ze weer aan te trekken. "Razorblade" is minder scherp dan de titel doet vermoeden en heeft bovendien wel erg dicht naast "Mandy" van Barry Manilow gelegen. Het doelloze "On The Other Side" dobbert een beetje ongelukkig rond op dit album, maar bij "Vision Of Division" is het weer alle hens aan dek. De expressieve zangpartij wordt in tweeën gereten door een solo die beelden van vliegende tapijten en slangenbezweerders oproept.
"I’ve got nothing to say", zingt Casablancas in "Ask Me Anything". Dit nummer is dan ook meer een stijloefening, waarin hij slechts ondersteund wordt door enkele synthetische strijkers. Geen slechte melodie, maar met de originele line-up zat er ongetwijfeld meer in. We zijn ondertussen halfweg deze derde Strokestelg en het wordt duidelijk dat een plaat met deze veertien songs wat te hoog gegrepen is om een constante kwaliteit te garanderen. First Impressions Of Earth duurt ongeveer dubbel zo lang als zijn voorgangers en dat blijkt van het goede te veel. Alleen het verslavende "Electricityspace", "Ize Of The World" en in mindere mate "Evening Sun" zorgen nog voor uitschieters.
The times they are a-changing, en dat beseft zelfs dit nonchalante zootje ongeregeld. Deze plaat is gemaakt met de blik op de toekomst en vertoont groeipijnen, maar vooral veel ambitie. Je kunt je storen aan de geïmproviseerde samenhang en ongepolijste hoekjes van First Impressions Of Earth, maar de muziekliefhebber in ieder van ons zal zich al snel van die (eerste) indruk ontdoen. De dag dat garagerock weer voor dertig jaar het vriesvak ingaat, zullen The Strokes nog even hot zijn als een midzomerse autorit zonder airco door Casablanca.
