Sufjan Stevens :: Illinois

In een poging de katholieke kerk terug hip te maken lieten goedmenende, jong van geest zijnde pastoors vaak met gitaren stevig in de knuistjes geknelde, zwijmelende bakvissen toe hun eucharistievieringen luister bij te zetten. Op het randje van vals zwevend zongen de jongedames de Heer lof toe in teksten die ongeveer even pathetisch klonken als de soundtrack van de niet geheel onterecht vergeten jeugdserie Keromar. En die had dan nog een jonge Mike Verdrengh in minirok als troef.

In die krampachtige poging van christenen om het geloof hip en cool te maken, omarmde men de rockmuziek. Maar muzikale armoe en clichématige teksten tonen vooral het failliet van deze strategie aan. Toch klinkt ook hier en daar een wondermooie stem door, vaak van hen die hun heil wars van alle clichés in het traditionele erfgoed zoeken. En hoewel Seven Swans van Sufjan Stevens uitstekend in het profiel past, zou het de man onrecht aandoen hem in eenzelfde verdomhoekje te plaatsen. Want Stevens is niet zozeer de man die met het magistrale Seven Swans het loven van de Heer terug centraal plaatste, als wel een eersteklas chroniqueur van het dagelijkse leven.

Na het soms droefgeestige dan weer bitterzoete Michigan (Greetings From Michigan, The Great Lake State) heeft Stevens nu het tweede album in zijn groots opgevatte "The 50 States" project uitgebracht: Illinoise (Sufjan Stevens Invites You To: Come On Feel The Illionoise). En net als bij Michigan worden we op Illinois meer dan zeventig minuten lang doorheen een staat geleid waarbij Stevens als een moderne minstreel stilstaat bij gebeurtenissen en personages die hun stempel op Illinois gedrukt hebben, ten goede of ten kwade.

Het bevreemdende "The Black Hawk War" luidt een eerste hoogtepunt in waarbij koorstemmen en een arsenaal aan geluiden en instrumenten een ongekende evocatie ten gehore brengen. Zonder meer beklemmend is Stevens dan weer in volledig uitgepuurde songs als "John Wayne Gacy Jr." waarin het leven van de seriemoordenaar Gacy in enkele treffend summiere lijnen uitgetekend wordt: "And in my best behavior I am really just like him. Look beneath the floorboards for the secrets I have hid" klinkt het bijna zalvend. Waarna de eerste bitterzoete countrynoot, "Jacksonville", weerklinkt.

Net als bij Michigan switcht Stevens tussen bitterzoete ironie en tragiek naargelang het onderwerp dat hij bezingt. De songtitels en de wondermooie volgepropte (en ondertussen voor Amerika aangepaste) hoes geven opnieuw een eerste rondleiding in een staat die meer fraais herbergt dan we kunnen bevroeden. De overduidelijke, typerende humor in songtitels als"They Are Night Zombies!! They Are Neighbors!! They Have Come Back From The Dead!! Ahhhhh!" maken dit opnieuw een wonderbaarlijk album dat echter met mate geconsumeerd dient te worden.

Illinois geeft aan Stevens opnieuw de kans om zijn talenten als muzikant, verteller en arrangeur ten volle te ontplooien. Zowel op muzikaal als tekstueel vlak wordt uit verschillende vaatjes getapt, waardoor de coherentie soms zoek lijkt. Maar Stevens geeft ons met dit project steeds opnieuw een inkijk in een staat, die zich niet eenduidig vatten laat. Net zoals bij een reis doorheen een staat, is het aan te raden het album in kleine dosissen tot zich te nemen opdat de pracht van elk nummer en elke gebeurtenis apart zich ten volle kan ontplooien. Sufjan Stevens geeft met dit project en meerbepaald met de twee al uitgebrachte albums een boeiende inkijk in het Amerika waar de snobistische Europeaan maar al te graag zijn neus voor ophaalt. Nog maar achtenveertig staten te gaan, Sufjan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × een =