Coldplay :: X&Y

Onze verwachtingen voor X&Y waren door een Coldplay-indigestie, de matige single en Martins uitspraken over U2 overklassen in interviews niet al te hoog. Maar ook bij het verschijnen van de vorige plaat was er sprake van een indigestie en een niet al te geweldige single die op meer van hetzelfde leek te wijzen. Toch bleek A Rush Of Blood To The Head uiteindelijk een meesterwerk, dus kreeg X&Y de voorbije dagen uitgebreid de kans ons te overtuigen.

Helaas, hoe graag we ook zouden willen dat Coldplay de redder van de popmuziek is, de groep heeft geen nieuw meesterwerk afgeleverd. X & Y is echter ook allesbehalve de hoop stront waar Coldplay-haters allerlande op zaten te wachten. Wat het wel is: een deugdelijk album waarop de groep het Eigen Geluid dat ze hadden (op songs als "Clocks", "Trouble", "Yellow" en "The Scientist") in een naar onze smaak totaal verkeerde richting heeft uitgebouwd: die van de Grootse Muziek. Er is helemaal niets mis met Grootse Muziek, maar die moet ook iets te vertellen hebben en dus een reden hebben om niet klein en simpel te zijn.

Als U2 dat doet, geloven we hen. We hebben er geen idee van waar "Where The Streets Have No Name" over gaat, maar Bono zingt het met zoveel overtuiging, terwijl The Edge met zijn gitaarrifje nog maar eens een stadium doet ontploffen, dat we er helemaal achter staan. Ongelooflijke arrogantie, maar er ook gewoon gaan staan als de grootste rockgroep aller tijden zonder tegenspraak te dulden: het is weinigen gegeven.

We moesten dus erg hard grinniken toen we lazen dat de brave jongen die zich twee jaar geleden op rock Werchter nog haast excuseerde voor hun succes, nu loopt te verkondigen dat ze de confrontatie met U2 aangaan. Op songs als "Square One", "White Shadows", "Fix You" en "The Hardest Part" klinkt Coldplay inderdaad als een erg goede U2-covergroep. Muzikaal klopt het allemaal: de openbarstende refreinen, de galmende gitaar en de stuwende drums. Jonny Buckland is echter The Edge niet. Mits wat oefening kan hij dat niveau wel halen, maar Chris Martin kan alleen maar dromen van een Bono-schap. Zodra Buckland zijn duivels ontbindt, wordt Martins iele zang haast weggeblazen en tekstueel stelt het minder voor dan de gedichtjes die u als veertienjarige aan het buurmeisje schreef.

Die rommelige teksten kenden we al van de vorige Coldplay-albums, maar toen werden we muzikaal van de ene verbazing in de andere geslingerd. De duidelijke echo’s van "Clocks" in single " Speed Of Sound" maken dat nummer dan ook tot een van de hoogtepunten van X & Y, maar zonder ons echt te verrassen. Ook "Talk" is een waardige aanvulling voor de muziekcollectie, maar dat nummer is dan weer mooi geholpen met het geleende melodietje uit Kraftwerks "Computer Love".

Wanneer Coldplay de grote kanonnen even opbergt voor intimistische ballads, valt er ook nog wat moois te rapen. Met songs als "What If" , "X & Y" en "A Message" bewijst Martin nog steeds deugdelijke ballads te kunnen schrijven. Het groots openbloeiende "Fix You" wordt zeker een live-favoriet, maar ons favoriete ingetogen moment op X&Y is "Swallowed In The Sea": ondanks de tenenkrullende tekst dermate meeslepend dat we bijna met een aansteker begonnen te zwaaien. Vreemd genoeg staat het hoogtepunt van het album helemaal achteraan, als ghost track: "’til Kingdom Come" bestaat enkel uit ingetogen zang, wat akoestische gitaar en spaarzame orgelakkoorden, maar is in alle eenvoud een van de mooiste songs die Coldplay ooit uitbracht. We hadden graag wat meer gehoord uit dit tot nog toe onbekende Coldplay-register.

Met zijn debuut groeide Coldplay van onbekend snoepje in het kielzog van Radiohead (dat toen al druk ’anders’ aan het doen was) uit tot Grote Belofte. Het tweede album bevestigde die status en deed een stapje van Radiohead weg richting U2 en andere muziek de gemaakt is om over weides te rollen. Nu is de band nog verder op dat pad doorgegaan, zonder dat we echt een duidelijke noodzaak ontdekten. X & Y is zeker een goed album van een groep die we gaarne nog eens live willen zien, maar als Martin en de zijnen niet opletten, wordt de belangrijkste referentie bij hun vierde album Texas.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + 14 =