Tom McRae :: All Maps Welcome

Het eerste teken van leven dat Tom McRae ooit gaf besloot met de mededeling “if songs could kill/this one’s for you”. Gelukkig is hij sindsdien wat gekalmeerd en kreeg hij die inner bastard onder controle. Op zijn derde worden we dan ook begroet met mààr “for the restless, not the peaceful sleeper/this song’s for you”. Wat wel gebleven is immers: onrust en een hoop tristesse. En dat in de vorm van alweer een handvol parels van songs.

In de lijst medewerkers komen we de naam “Jamie Cullum” tegen. Gelukkig gaat het niet om die easy-listeningverschrikking maar om een ongelukkige naamgenoot. Laat het tekenend zijn: deze nieuwe McRae is allesbehalve gemakkelijk luistervoer en laat zich de eerste paar draaibeurten minder vlot kennen dan zijn twee voorgangers.

Durven we het zeggen? Op het eerste zicht leek All Maps Welcome zelfs een beetje tègen te vallen: weg was de instant-herkenning en het venijnige van Tom McRae, afwezig de rijke en gevarieerde arrangementen die Just Like Blood hadden ingekleurd. Deze keer moest het quasi-live en heel erg sober met cello, gitaar en drums. En toch meer dan af en toe ook een piano of een bas. Of violen. Want de songs gaan breed. Dit is Tom McRae in breedbeeld. En na een paar luisterbeurten snapt een mens niet meer dat hij niet meteen mee was.

De staccato-strijkersintro van “For The Restless” verwelkomt ons immers met open armen met dat reeds geciteerd refrein. Ook op All Maps Welcome blijft Tom McRae een dolende ziel die leeft met het hart op de tong. En toch zijn er dingen veranderd. Waren zijn teksten vroeger immers universeel toepasbaar, nu zijn ze wel heel specifiek. In zoverre dat het heel wat moeilijker is om je bij “The Girl Who Falls Down Stairs” iets voor te stellen, dan bij het oudere “Bloodless” pakweg.

All Maps Welcome is bij momenten vooral “mooi”. Iets té, misschien, bij momenten, maar dan nog. Op “Hummingbird Song” reikt McRae’s stem naar de sterren en antwoorden op de vraag “if you only had one choice, my dear/would you fly or would you sing?” lijkt overbodig. Dit halen we nooit, kunnen we maar beter voor het vliegen gaan.

Ook McRae’s woede over de oorlog in Saddams Zandbak kon niet afwezig blijven. In “How The West Was Won” maakt hij venijnig komaf met een leider die per sé ten oorlog moest trekken, tegen zijn volk in: “you wanted glory/well here’s your glory/just look what we’ve become”. En even later luidt het droogweg “another paper saint has put us all in danger”.

Toch is dit een album dat vooral over de liefde handelt. De pijnlijke variant die enkel tot ellende leidt, dan wel: “if it don’t end in bloodshed dear/it’s probably not love”. Het levert onder andere een prachtsong op als “Silent Boulevard” dat in zijn intensiteit nauw verwant is aan “Sao Paulo Rain” van op dat toch klassieke debuut. McRae kan nog altijd geen liefdeslied schrijven dat niet in bittere ellende eindigt, en dat is goed: aan één Clouseau hebben we er al twee te veel.

“Still Lost”, titelt het een nummer verder. Het wekt geen verwondering na de plaattitel. We gunnen McRae van harte dat hij langzamerhand zijn weg vindt, maar stiekem hopen we dat het nog even duurt. Van platen als All Maps Welcome hebben we er immers nog lang niet genoeg.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 5 =