Mr. Mama :: Fikkas

In een ver verleden waarin lange haren en semi-baldadig gedrag ouders, opvoeders, gezette burgervaders en brave burgers — de hele goegemeente kortom — nog wist te shockeren dan wel mopperend en vertwijfelend liet afvragen of zij daar dan wel een oorlog voor gewonnen hadden, had rock nog ballen. Oh tempore non suspecto.

In ons minder verre verleden evolueerden wij zelf van kleine onwetende jongetjes, die zich — moeders hand stevig vastklemmend — afvroegen wie die ruige meneren met hun lange haren, leren jekkers en zwarte kleren wel waren, naar baldadige pubers met lange haren, leren jekkers en zwarte kleren. Maar het sop was de kool niet langer waard: in een poging onze ouders, opvoeders, gezette burgervaders en brave burgers te shockeren kwamen wij niet verder dan grootmoeders die ons half lachend vroegen of wij die geverfde haren wel mooi vonden, en brave burgers die onze vaders er op attent maakten dat zij zijn dochters gezien hadden, waarna vadertjelief opmerkte dat het zonen waren. Rebellie zat er voor ons echt niet meer in, maar de muziek, ja die had gelukkig nog ballen.

De haren zijn al lang gesnoeid en het ruige zwart heeft al lang plaats geruimd voor een eerder saai boekhouderszwart, maar de liefde voor al wat ruig en hard is, is gebleven. Een goed gesternte bracht ons dan ook het debuutalbum van Mr. Mama onder de aandacht. Limburgse trots Mr. Mama grossiert namelijk in het betere en ruigere metal/stonerwerk dat ooit shockerend en vernieuwend was maar nu vooral een uitstervend ras van muziekliefhebbers weet te raken. U kent ze wel, die ruige kerels met lange haren leren jekkers en….juist ja, ballen aan hun lijf.

Zoals Mr. Mama dus. Want Fikkas is hard, loeihard. Op die zompige kruisweg waar hardrock, blues en hardcore elkaar ontmoeten is ook de nieuwe bastaard Fikkas geboren, deze maal uit het hermafrodiete wezen gekend als Mr. Mama. Een gedrocht waarbij we ons steevast de vrouw met de baard voorstellen die haar hels gebroed "we accept her, one of us" scanderend, op een nietsvermoedende, beschroomde wereld loslaat. De gedrochten zijn in dit geval: Guy (zang), Roel (gitaar, tevens Solenoid en Pablo Diablo), Patrick (drum, The Killbots) en Danny (bass, ex-Chew A Bone). Een fraaier gezelschap hebben we waarlijk niet meer aanschouwd sinds onze laatste betrekking als galeislaaf.

"The Race Is On" knalt loeihard door de boxen en de toon is gezet voor een dikke vijftig minuten melodieuze pokkenherrie. Want terwijl Roel gitaarlijn op gitaarlijn legt, maakt Guy zich klaar voor een eerste oerschreeuw. De zorgvuldig opgebouwde song maakt na een mooie aanloop dan ook een ommekeer om zich tot een bijtende hardcoresong te ontpoppen, slechts onderbroken door een kort maar ook overbodig tussenstuk dat de vaart uit de song haalt. Gelukkig stormt "Finger" zonder omkijken door de voordeur binnen, de beleefdheden zijn immers uitgewisseld. Ook "Electrocution Blues" maakt er verder niet veel woorden aan vuil: "kort van stof, kort van benen" en zo hebben we het graag.

Bij "Eddie Tickle" wordt voor de eerste maal gas terug genomen. Maar "Down" is er duidelijk niet mee gediend, want in de beste traditie wordt er opnieuw een tandje bij gestoken, al mag deze maal een wel heel korte adempauze ingelast worden. "Fikkas Must Vanish" neemt er wel weer zijn tijd voor: lang uitwaaierende gitaarpartijen en broeierige drums maken meteen duidelijk waarom Mr. Mama meer is dan het zoveelste hardcoregroepje. Gelukkig maakt zanger Guy na vier minuten een einde aan wat in een eindeloze progrocksong had kunnen verzanden.

Fikkas van Mr. Mama is een stevig debuut geworden dat sterk American hardcore gericht is, maar er gelukkig niet vies van is om de songs naar een hoger niveau te tillen dankzij een enkele uitstap naar de blues, hardrock of progrock. Op een kleine inzakking na in "The Race Is On" wordt dan ook intelligent genoeg omgesprongen met de verschillende invloeden om het album in zijn geheel boeiend te houden. De goegemeente zal u er niet mee op stang jagen, maar onze huisgenote ergerde zich wel blauw bij zoveel teringherrie. Tja, dan had ze maar ballen moeten hebben, mijn gedacht!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + 9 =