Tori Amos :: The Beekeeper

Het is een redelijk pijnlijke vaststelling: ook rosse nimfen als Tori Amos kunnen forse slagen van de molen krijgen. Tori Amos probeert ons namelijk met deze diepchristelijke conceptcd tachtig minuten (!) lang zacht in slaap te wiegen. De ongevaarlijke pianomelodieën zorgen aanvankelijk voor aangename behangmuziek, maar toen we begonnen te spitten in de innerlijke tuin van Amos werden we bruusk hoofdschuddend wakker.

Zelden zo gelachen als met de hoogdravende bio die bij dit album hoort trouwens. De achttien nummers op deze The Beekeeper refereren aan het Genesisverhaal over de tuin van Eden. La Amos probeert het vanuit een ander perspectief en dat leidt bij haar al snel tot frivoliteiten als de Garden of Sinsuality, groteske theorieën over bijen en samenzweerderige beweringen over de plaats van de vrouw binnen de kerk. "What you didn’t count on was another Mother of a Mother Revolution", klinkt het dan maar in het hilarisch slechte "Mother Revolution". God blijkt — en als we zo rond ons kijken geloven we dat best — dan toch een vrouw. Verboden vruchten worden door haar ook aangeraden. Ach, al die drukte om een stuk fruit.

Het hoofdpersonage (autobiografisch volgens sommigen, wat kan het ons schelen?) kuiert zo doorheen zes tuinen op wandeltocht naar de Grote Emoties. Zelf kan de luisteraar zijn bezoekjes aan de zes tuinen ook grondig shuffelen: de nummers werden gelinkt aan groene oorden als de desert garden, de rock garden of the orchard. De tuinman zelf had zeker een vrije dag, want er is behoorlijk wat onkruid blijven staan op dit album.

Amos, dochter van een predikant, kreunt en steunt wel nog steeds als vanouds. Ze kronkelt haar stem nog altijd even frivool en sensueel rond haar piano. Maar net als vroeger roept dat steevast leuke herinneringen op aan de oppernimf Kate Bush, die we toch wel wat beginnen te missen in het huidige muziekgedram.

De lyrics van deze The Beekeeper zijn een allegorisch allegaartje van nooit verwerkte katholieke trauma’s. Mocht u zich toch een namiddagje mythologisch willen bezighouden dan kan dat zeker met deze irritante imker. In deze beestenboel, waarin uiteraard heel wat bijen rondzwermen, duiken ook slaapvriendelijke vlinders en opgroeiende pony’s op. Wij hebben geprobeerd om er verschillende touwen aan vast te knopen, maar geduld blijkt dan toch geen schone deugd.

Met de lentefrisse single "Sleeps With Butterflies" kunnen we nog net leven: er hangen ballonnen in de blauwe lucht, hij heeft het vliegtuig genomen en zij beweert anders te zijn, a girl worth coming home to. Een mooi meerstemmig kabbelnummer over gemis. De andere nummers zullen het niet slecht doen op de achtergrond bij de kapper op de hoek. Als u onder de haardroger zit mist u zo toch tenminste de heilige lamlendigheid, al zit die dan goed verpakt in verdraagbare zoetigheid. Ook een ongeïnteresseerd meemompelende Damien Rice (op het ronduit belachelijke "Orange Knickers") kan deze The Beekeeper niet van de brandstapel houden. Zelf wil Amos terecht niet meer herinnerd worden aan haar debuut Y Kant Tori Read, maar deze negende van Amos mag wat ons betreft ook rustig verdwijnen in een diepe crypte.

En ach, gelovigen. We zien ze weer op grote pleinen samenhorig wezen in het verdriet. Een korte opflakkering in foute klederdracht. Niets meer, niets minder. The Beekeeper zal ook nauwelijks potten breken, tenzij een wereldvreemde pilarenbijter er even voor de lol op wil wijzen dat er geen plaats is voor zo’n vrouwvriendelijke visie in katholieke platenwinkels. De Frankie Loosveld in ons haalt het echter en houdt het op een simpel en strak: "gezever".

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 4 =