Beck is back… Of zo had iedereen toch wel lichtjes
gehoopt. Voor de niet-Beck fan heb ik echter niks nieuws te
vertellen. De man maakt nog steeds liedjes met een bijzonder
ongewoon gevoel voor harmonie en ritme, maar wanneer beide worden
gemixt tot een Beckiaans geheel, dan klopt het plaatje.
Producers van dienst zijn de good old Dust Brothers, niet te
verwarren met de Chemical
Brothers, die zich vroeger eveneens onder de Dust Brothers
schuilhielden.
Laatste feit vóór Beck Hansons nieuwe plaat was ‘Everybody’s Gotta
Learn Sometimes”, een steengoeie cover van Korgis’ originele song
die dienst deed op de soundtrack van het lichtjes onwezenlijk
fantastische Eternal Sunshine of the
Spotless Mind. Dat dit nummer alweer aanleunde bij de
deprimerende sound van voorganger Sea
Change is volkomen terecht, omdat nu eenmaal een héél straffe
plaat was.
Daarom hield ik ook mijn adem in voor het nakende album. Maar wees
niet bang, lieve lezer/luisteraar, want Beck maakte van ‘Guero’ een
uiterst zomers plaatje. Beginnen doen we met ‘E-Pro’, een liedje
dat je bijna old-school Beck kan noemen. Eigenlijk is er
niks moeilijker dan een aanstekelijke riff, een vette drum en een
scattende zanger goed te doen klinken. Voor de getalenteerde Beck
is het echter gesneden koek (want zeg nu zelf: wie dacht niet aan
epo bij het lezen van de titel…).
‘Qué Onda Guero’ deed me terugdenken aan de eerste Gorillaz:
speelse geluidjes, alweer één riff en een handvol zatte Mexicanen
die “Guero” naar elkaar fluiten. Volgens mijn vader (die trouwens
van Zuid-Amerikaanse origine is) betekent de titel niks meer of
minder dan “What’s cooking, my man? Qué pasa?” Een nummer
dat even leuk en aanstekelijk is als zijn titel doet
vermoeden.
De Atari-games zijn ook weer in, zo blijkt ook uit ‘Girl’en meteen
ook de eerste échte song op de plaat. Misschien heeft Beck het
gewoon moeilijker om een liedje te maken met drie akkoorden dan met
eentje…’Missing’, dat zich op de vierde stek heeft genesteld, is
dan weer een nummer dat me doet wegglijden naar verre oorden,
alwaar de zon op het strand van Rio de Janeiro rond vijf uur ‘s
morgens haar intrede doet. Mooie bossa met veel drama.
Bij de eerste luisterbeurt had ik dan reeds genoegen genomen met de
eerste vier nummers. En bij de tweede luisterbeurt viel me op dat
dit globaal gezien ook de sterkste songs zijn. ‘Hell Yes’ is wel
leuk en relaxt, maar leunt ook iets te veel bij Gorillaz aan om een
voldragen Beck-song te zijn. ‘Scarecrow’ en ‘Rental Car’ zijn de
enige resterende hoogtepunten. Voor wie de eerste persing koopt,
werd er in de vorm van ‘Chain Reaction’een bonus track voorzien,
vreemd genoeg ook de beste song op de gehele schijf. Waarom Beck
ervoor opteerde om het nummer als bonus uit te brengen, is me dan
ook een raadsel.
Al bij al is ‘Guero’ een mindere plaat voor iemand die eerder al
serieuze oplawaaien als ‘Mellow Gold’, ‘Odelay’, ‘Mutations’ en
Sea Change uit zijn pollekens
schudde. Maar dat het weer vintage Beck is, staat als een
paal boven water.
