Artiesten die met elke nieuwe plaat zichzelf heruitvinden, daar
hebben wij grenzeloos veel respect voor. Ook onze favoriete Noren
van Jaga Jazzist maken deel uit van het select kransje dat de
risico’s niet schuwt en niet blijft teren op een succesformule. Dat
bewijst het 10-koppige elektrojazzcollectief met hun nieuwe plaat
‘What We Must’, die ze zelf omschrijven als “onze rockplaat”. En ze
slaan met die omschrijving de nagel op de kop. Niet dat je je aan
Led Zeppelinachtige gitaarsolo’s moet verwachte,n maar vergeet wel
het geluid van debuutplaat ‘A Livingroom Hush’ en opvolger
‘The Stix. Want op ‘What We Must’
serveert de band filmische, melodieuze postrockjazz met veel
gitaren en een bijzonder meeslepende live-feel. We mogen gerust
spreken van een stijlbreuk, maar beweren dat de Noren radicaal met
het verleden kappen is een brug te ver. Want ‘What We Must’ klinkt
wel helemaal anders maar toch ook weer helemaal Jaga Jazzist.
Zo goed als geen drumcomputers, elektronische geluidseffecten en
samplers op de nieuwe Jaga Jazzist. Die zijn vervangen door een
vers gemetst muurtje postrockgitaren en een indrukwekkend potje
live-drum van Martin Horntveth. De prachtige blaasarrangementen van
broer Lars zijn gebleven en zorgen voor die herkenbare Jaga-touch.
Totaal nieuw zijn de bezwerende onverstaanbare zanglijnen (jawel!),
die ze met zijn allen hebben ingezongen en die als een soort extra
ondersteunend instrument in de songs fungeren. In vergelijking met
voorganger ‘The Stix’ sluit het uitgebalanceerde en organische
geluid van ‘What We Must’ dus veeleer aan bij de kracht en magie
van de concerten van het Noorse ensemble. Luister maar naar de
overdonderende instrumentale storm van openingsnummer ‘All I Know
Is Tonight’ en je waant je zo op een live-concert. De kracht van
dit nummer -en van bijna elk nummer op de plaat – zit in de
dynamiek en de complexe songstructuur die ingetogen harmonische
schoonheid plots doet omslaan in bevreemdende chaos. “Een goedkope
postrockkneep”, horen we sommigen al schamperen. Misschien wel,
maar dan toch wel verdomd knap uitgevoerd. Op de rest van de plaat
gaat het meer dan ooit om een gevarieerde mix van stijlen, want de
groep heeft zijn muzikale rijkdom nog verder uitgediept. Van de
vloeiende muziekdoos-jazz van ‘For All You Happy People’ over de
ruisende koperblazers en dromerige sirenenstemmen van ‘Oslo
Skyline’ tot aan de gezellig borrelend percussie en lichtvoetige
vibe van het flux muterende ‘I Have a Ghost Now What?’, we krijgen
het allemaal op ons brood en het smaakt verdomd naar meer!
Referentiepunten? Wij houden het op een stevige cocktail van
Tortoise, Stereolab en Mogwai.
Het meeslepende ‘What We Must’ is een nieuwe stap van een groep die
zich keer op keer vernieuwt zonder daarbij zijn eigenheid te
verliezen. Dat zal natuurlijk de nodige problemen opleveren om de
cd een plaatsje te geven in de platenbakken of in je cd-rek. Wat
ons betreft, hebben die van Jaga Jazzist hun eigen vakje meer dan
verdiend. Wie denkt dat we overdrijven, moet zich dit plaatje maar
eens aanschaffen. Of nog beter, zichzelf laten overtuigen door de
Noren, want met ‘What We Must’ bewijzen ze toch dat ze een echte
live-band zijn.
