Cass McCombs :: PREfection

Wie is Cass McCombs? Waar komt hij vandaan? Wat drijft hem? Welnu,
dames en heren, dat gaat ons geen barst aan. Deze Amerikaan heeft
er naar verluidt niks op tegen dat zijn platenfirma een
biografietje insluit bij de persexemplaren van zijn cd’s, zolang
die daar maar niet te veel, eh, biografische gegevens instaan over
hemzelf. Op zich is daar niks mis mee; ten eerste is McCombs niet
de eerste en de enige die zich wil omhullen met een waas van
geheimzinnigheid en ten tweede, het gaat hem toch nog altijd om de
muziek, niet? “Let the music do the talking” zong het ‘ouwe
pekes-huis’ van Aerosmith ooit, en zo is het maar net.
Wie evenwel denkt iets meer te weten te komen over het leven van de
Amerikaan, zal aan zijn platen evenmin wat hebben. McCombs hoort
thuis bij het uitgebreide legertje singer-songwriters dat onze
harten wil veroveren; hij schrijft zelfs mooi afgeronde,
kant-en-klare verhaaltjes, maar we zijn nog steeds op zoek naar het
gepaste geestesverruimende middel dat ons in staat moet stellen een
touw vast te knopen aan de rare hersenspinsels. Tekstueel is
‘PREfection’ immers hermetisch als een oester, een tamelijk harde
noot om kraken. Betekent dit dat hij de wereldroem nu al voorgoed
kan vergeten? Tuurlijk niet, sla er de teksten van de eerste
R.E.M.-platen maar eens op na. McCombs deelt niets mee, hij
‘suggereert’ in het beste geval.

Cass McCombs is een bezig baasje. Zijn eerste full cd heeft in de
niet zo kort op de bal spelende platenzaken nauwelijks het rekje
met opschrift ‘pas binnengekomen!’ verlaten, of er staat al een
opvolger klaar om debuut ‘A’ te doen vergeten. Op die plaat (en op
de enkele ep’s die eraan vooraf gingen) liet hij ook al niet het
einde van zijn tong zien, en verborg hij zich achter schlemielige
titels als ‘I Went to the Hospital’, ‘A Comedian is Someone Who
Tells Jokes’, ‘Gee, It’s Good to Be Back Home’ en ‘When the Bible
Was Wrote’. In dit opzicht is er weinig veranderd. Muzikaal gezien
is er wel een verschil tussen ‘A’ en ‘PREfection’. De kern –
pakkende, vloeiende melodieën – is dezelfde gebleven, de uitwerking
is anders: de nieuwe plaat klinkt rauwer en directer dan haar
voorganger. Met die muziek is er iets raars aan de hand: de
verschillen met collega-singer-songwriters vallen van meet af aan
op, maar tegelijkertijd komen de songs van McComb heel erg
vertrouwd over. Hij voert hier een indrukwekkende spagaat uit, met
tussen zijn benen de Atlantische Oceaan. De ene keer zou je zweren
dat je hier een geboren en getogen Brit aan het werk hoort, de
andere keer twijfel je er geen seconde aan dat hij een volbloed
Amerikaan is. Er weerklinken dan ook nogal wat echo’s uit zowel de
Engelse als de Amerikaanse popgeschiedenis in de tien tracks. Zo
doen sommige passages ons niet alleen denken aan The Smiths, Echo
& the Bunnymen, Jesus and Mary Chain en het immer schandalig
over het hoofd geziene House of Love, maar ook aan The Beatles.
Geen wonder dus dat de anders al zo hysterische Britse muziekpers
nu collectief plat gaat voor de man uit Baltimore. Tegelijkertijd
laat hij horen dat hij ook aandachtig heeft geluisterd naar
landgenoten als Dylan, Velvet Underground, de noisy gitaren van
Sonic Youth én naar de songcataloog van Motown.

Zoals gezegd is de productie op ‘PREfection’ vuiler dan op ‘A’. De
gitaren klinken scherper, de drums vaak bombastischer, hier en daar
krijgen we een ouderwetse, analoge synth in onze gehoorgang geduwd
en vaak wordt de stem zo op de voorgrond geplaatst dat McComb zijn
raadselachtige teksten rechtstreeks in je oren staat te
hijgen/fluisteren/zingen. Weer een tegenstelling dus, want het
spontane van de opnames (er werd niet bijzonder veel studiotijd
uitgetrokken voor deze plaat) strookt niet bepaald met de
gekunstelde teksten. Vraag ons dus niet waar McComb naartoe wil met
zijn verhalen over sterren die plots veranderen in mensen en naar
een bruiloft togen (al moeten we toegeven dat er hier en daar
pareltjes tussen zitten, zoals in ‘Multiple Suns’: “Now you ask
men why so many suns? One for each murder me and my angel
done
“), het belangrijkste is dat hij met ‘PREfection’ een plaat
heeft uitgebracht die van begin tot einde kan boeien, met gebalde
recht-toe-recht-aan songs, dromerige, meeslepende en melancholische
tracks.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + een =