Tunng :: This Is… Tunng

Stel dat heel die Flower Power- en hippiereutemeteut niet in de
jaren ’60 had plaatsgevonden, maar nu, aan het begin van de 21ste
eeuw, hoe zou de muziek die wordt gemaakt voor en door het
geitenwollen sokken-, ongerepte natuur- en vredelievende volkje dan
klinken? Of wijlen Nick Drake, wanneer die zich behalve met een
gitaar ook nog met een laptop had opgesloten? De kans is groot dat
we ergens zouden uitkomen in de buurt van folktronica. Een paar
jaar geleden lachten we nog toen we voor het eerst die term
hoorden. Intussen hebben we hem zelf al eens (te pas en te onpas)
gebruikt om de stijl van één of andere artiest te duiden. Een duo
bij wie deze vlag de lading voor de volle honderd procent dekt, is
het Britse Tunng. Zij mengen als geen ander tijdloos klinkende,
akoestische gitaarriedeltjes, dromerige,
‘weg-van-de-wereld’-stemmetjes en eigentijdse, sprankelende
elektronica met elkaar.

Tunng, dat zijn de heren Mike Lindsay en Sam Genders. Ze kennen
elkaar al een hele tijd, maar vóór ze begonnen met Tunng liepen hun
muzikale wegen gescheiden. Lindsay was van jongsaf een folkfanaat,
tot hij er op een mooie dag genoeg van kreeg en zich heel even op
trashmetal stortte. Later probeerde hij wat geld bij te verdienen
door het componeren van ‘soundtracks’ voor (soft)pornofilms. Pas
toen hij via Genders de obscure horrorfilm ‘The Wicker Man’ (en de
bijhorende soundtrack) leerde kennen, zag Lindsay het licht.

Wat Genders en Lindsay doen, is allang niet meer vernieuwend.
Talloze namen zijn hen voorgegaan en kregen al het etiket
folktronica of cyber folk opgekleefd, dus waarom willen we u nog
kost wat kost ‘This Is… Tunng’ aanprijzen? Simpel: omdat ze heel
goed zijn in wat ze doen, én omdat er op deze plaat veel meer te
horen is dan alleen maar verkapte folk.
Aan het verschijnen van ‘This Is… Tunng’ gingen enkele singles
vooraf. Vorige zomer verscheen ‘Tale From Black’; de Britse
muziekpers hoorde er een dromerige Nick Drake-song in die was
gerestyled voor de 21ste eeuw en deed daar laaiend enthousiast
over. Op de volgende single stond hun versie van ‘The Maypole Song’
(een nummer dat ze leenden van de soundtrack van ‘The Wicker Man’)
en die leerde ons dat er aan de ogenschijnlijk luchtige folk ook
een duister randje zat. Die voorliefde voor ‘The Wicker Man’ wordt
ook op de full-cd niet onder stoelen of banken gestoken. Tussen de
bedankjes vinden we de titel van de film terug naast de namen van
onder andere John Peel en Gilles Peterson.

De verwachtingen waren dan ook erg hoog gespannen voor de eerste
langspeelplaat. Genders en Lindsay stellen niet teleur: op ‘This
Is… Tunng’ slagen ze er tien nummers lang in de luisteraar te
boeien. Hun muziek steunt op drie pijlers: het duo graaft diep in
de Angelsaksische folk- en singer-songwritertraditie (met
akoestische gitaren, banjo, viool, handgeklap en wat dies meer) en
voegt daar een stevige scheut elektronica aan toe, zonder aan de
essentie van de oorspronkelijke song te raken. In de meeste songs
nemen Genders (vooral hij) en Lindsay de vocalen zelf voor hun
rekening, maar geregeld wordt daar nog een bak stemmensamples
(filmdialogen en andere opnames van ‘rumoerige mensen’) over
uitgestrooid. Bij vlagen zijn de teksten van het tweetal op zijn
zachtst uitgedrukt merkwaardig te noemen. “Thou art not Satan’s
girl, Doreen, thou art not Satan’s girl
” uit ‘Fair Doreen’ is
zo’n leuke zinsnede; je zou haast gaan zweren dat ook Tunng zich
(net als Laïs) zich baseert op oude, obscure liederboeken, maar
nee, Lindsay en Genders hebben het uit hun eigenste duim
gezogen.

Voor de hand liggende referenties zijn Four Tet en The Memory Band, al doen
songs als ‘Beautiful and Light’ en ‘Tale From Black’ ons ook aan
múm en Ian Brown denken. En wanneer Lindsay en
Genders zelf aan het zingen slaan, dan is ook de oude Beta Band nooit ver weg. Soms klinkt
Tunng heel lieflijk, op andere momenten is de muziek bezwerend,
bijvoorbeeld door het aldoor herhalen van eenzelfde gitaarmotief of
tekstflard, zoals in ‘People Folk’. Vaak doen hun songs zelfs een
beetje psychedelisch aan, maar tussen de vele pastelkleurtjes
werden dan weer zoveel schakeringen van grijs verstopt dat je een
erg bevreemdend effect krijgt. Dat contrast tussen de vaak
vriendelijk klinkende muziek en de weirde teksten maakt er de
fantastische luistertrip die ‘This Is… Tunng’ echter nóg heerlijker
en vooral avontuurlijker op.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien + 11 =