James Murphy moet op dit moment zowat de hipste man op aarde zijn,
en naar eigen zeggen zelfs een beetje tegen zijn zin. Als helft van
het producersduo DFA (Death From Above) stuwde hij in 2003 The Rapture nog naar de top van allerlei
trendy lijstjes. Onder de naam van zijn eigen project LCD
Soundsystem (Murphy doet alles zelf in de studio, maar wordt live
gesteund door een volwaardige band) kwam hij in 2002 voor het eerst
in de kijker te staan met de release van de briljante single
‘Losing My Edge’, een van zelfspot druipende trip doorheen de
muziekgeschiedenis. Zijn naam was gemaakt, en na enkele even
heerlijke singles en aanbiedingen van onder andere Janet Jackson en
Britney Spears was de tijd rijp voor de eerste langspeler van de
groep.
Anno 2005 kunnen we dan eindelijk het langverwachte debuut in onze
cd-lader stoppen, en al vanaf de eerste luisterbeurt wordt
duidelijk dat de torenhoge verwachtingen ingelost worden.
De dansvloerkrakers zijn natuurlijk talrijk aanwezig. Naast opener
en single ‘Daft Punk Is Playing At My House’ zouden ook het funky
‘Disco Infiltrator’ en de electro van ‘On Repeat’ in de smaak
moeten vallen bij de trendgevoelige beau monde. Verder wordt
er onder andere met punkrock gestoeid op ‘Movement’ en toont Murphy
zich van zijn zachtste kant op ‘Never As Tired As When I’m Waking
Up’, waarbij the Beatles en Pink Floyd onmiddellijk in gedachten
springen. Afgesloten wordt er met het ambient, flirterige ‘Great
Release’, een song waar Brian Eno trots zou zijn. Slechts één keer
krijg je de indruk dat je met een LCD Soundsystem op automatische
piloot te maken hebt. ‘Thrills’, nochtans met een veelbelovende
titel, maar gaat eigenlijk op geen enkel punt ergens heen.
En zo komen we bij het tweede schijfje. Als teken van vrijgevigheid
schenkt Murphy bij het eigenlijke album nog een tweede cd met
hierop alle singles die reeds uitgebracht waren. Hier prijken naast
het eerder genoemde ‘Losing My Edge’ onder andere ook het geweldige
‘Beat Connection’ en twee versies van ‘Yeah!’ (namelijk de
crass en de pretentious version).
Troeven heeft Murphy genoeg in handen. Hij verbergt zijn talrijke
invloeden niet (Talking Heads, Eno, Can,…. Allemaal weerklinken ze
wel eens op deze cd) maar balt ze allemaal samen tot één vloeiend
geheel. De muziek mag dan wel retro zijn, zo klinkt ze in ieder
geval niet: de productie is zeer up-to-date, met nogal wat van
Murphy’s geliefkoosde trucjes : de drums plus drummachine, de
koebellen, …
Met LCD Soundsystem komt er eindelijk een alternatief voor de
hersendodende techno en dance waarmee we dezer dagen overspoeld
worden. Dit is dan ook vooral intelligente dansmuziek, die op geen
enkel moment de fun over het hoofd ziet. En dat is vandaag
de dag al héél wat.
