Bloc Party :: Silent Alarm

“Are you hoping for a miracle?“, vraagt Bloc Party-frontman
Kele Okereke in ‘Helicopter’. Aan de reacties die over het kanaal
door de eerste langspeler van Bloc Party losgeweekt worden, kunnen
we afleiden dat onze Engelse vrienden nog steeds op zoek zijn naar
de nieuwe redders van de rock ‘n roll. Zover durven wij niet te
gaan, wat niet wil zeggen dat de woeste postpunk en retrorock van
dit viertal hier niet gesmaakt wordt. Meer nog, Bloc Party heeft
met ‘Silent Alarm’ een verdomd fijn plaatje afgeleverd.

In de beste postpunkrevival-traditie wordt er natuurlijk gretig uit
de muziekgeschiedenis gestolen, en dan vooral uit de eighties. Meer
dan eens zal je tijdens het luisteren flashbacks krijgen naar
tijden toen The Smiths hoogtij vierden en de jonge U2 opkwam.
Talloze vergelijkingen werden ook gemaakt met Franz Ferdinand, maar waar de Schotten
het meer van het plezier moesten hebben, staat bij Bloc Party
eerder de woede centraal.
Het is bewonderenswaardig hoe goed deze typische lads op elkaar
ingespeeld zijn. Zanger Kele Okereke klinkt verdacht veel als een
jonge Robert Smith, maar eist met zijn passionele, hoge zang
dadelijk de aandacht op. Met Mat Tong hebben ze bovendien een
uitstekende drummer in huis, die samen met de bas van Gordon Moanes
een stevige ruggengraat voor de nummers biedt. Hierboven mogen de
nerveuze gitaren van Okereke en Russel Lisack hun ding doen.

Het belangrijkst zijn natuurlijk de sterke songs, en die zijn op
‘Silent Alarm’ bij de vleet aanwezig. ‘This Modern Love’, ‘So Here
We Are’ en ‘Blue Tension’ zijn prachtige rustpunten waarop Okereke
toont dat hij ook goed op een normale toon kan zingen, terwijl
‘She’s Hearing Voices’, ‘Helicopter’ en ‘Banquet’ gejaagde, gebalde
rocksongs zijn. Hoogtepunten zijn evenwel ‘The Pioneers’ en ‘Price
Of Gas’. Het eerste kan gezien worden als een opsomming van het
gehele album, het laatste is een onheilspellende postpunker. In dit
gezelschap lijkt afsluiter ‘Compliments’ met zijn ambient-trekjes
misschien wat vreemd, maar ook hier hebben we niets op aan te
merken. Integendeel, een betere afsluiter hadden we ons niet kunnen
wensen. Op enkele kinderziektes na blijft de kwaliteit van ‘Silent
Alarm’ op een behoorlijke hoge constante.

De grootste troef van Bloc Party is uiteindelijk dat ze inhoud
boven attitude verkiezen, en dat ze steeds met beide voeten
op de grond blijven staan. Daardoor is ‘Silent Alarm’ een zeer
zelfzeker en levendig debuut geworden, met verrassend sterke,
volwassen songs voor zo’n jonge band.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 + twaalf =