Monza :: Grand

We hebben het ons de voorbije week wel vaker afgevraagd, de blik meer naar de hemel gericht dan goed is voor een doorgaans goedgemutste atheïst. Levert al dat lijden dan uiteindelijk toch wat op? Vragen meesterwerken nu eenmaal om enkele forse kerven in de ziel? Na een weekje het hoofd gevuld te hebben met deze Grand — de tweede moeilijke Monza — zijn we sterk geneigd om deze keer alvast de kant van dat soort gelovigen te kiezen.

Dat er ietwat schoorvoetend (of likkebaardend voor Laatste Nieuwslezers onder u) en met het vergrootglas in de losse pols werd uitgekeken naar deze nieuwe Monza lag voor de hand. Hoe schrijf je over het dramatische verlies van je vriendin zonder in een slijmerige emopoel te glijden? Meuris hield aanvankelijk zelf nog de boot af. Het hoofd moest aan een driest tempo leeggewerkt, maar het berustende besef dat het hoofd nooit meer volledig leeg kan werd hem met een schouderklopje duidelijk gemaakt.

En dus werd een oude balletzaal in Ekeren opgekalefaterd tot de Monzaal, maakte de Sabenalook van de vorige keer plaats voor stemmig zwart en mocht het nog eens ergens over gaan: oppervlakkigheid, onterechte ontevredenheid en (omgaan met) verlies bijvoorbeeld. Wij hadden, in één zwierige charismatische beweging, al bijna de handdoek in de ring gegooid na het horen van het scrotumverschroeiende en alomtegenwoordige "Bitch" van een gerenommeerde puistendeejay. Maar Limburg brengt dus redding.

Waar het op het halfslachtige debuut Van God Los nog al eens rücksichtslos richting alle uitgangen denderde, wordt hier door de nieuwe bezetting (Jan Van Sichem op gitaar, Dirk Loots op drums, Bart Delacourt op bas en Luc Weytjens op toetsen) strak en in majestueus mineur gemusiceerd. Na enkele beluisteringen krabbelen ook enkele hortende achtergrondgeluidjes als stoppende treinen overeind, maar het zijn details die door de uitstekende mastering van Howie Weinberg niet in de weg gaan lopen.

Opener "Als Spraaktechniek Faalt/Swing Machinery" vloeit fitter, happier & more productive over in de treiterige groeisingle "Dood Aan Alle Meisjes", nadat het ons eerst anderhalve minuut dreigend, met The Cure en Joy Division over de brede rug loerend, had aangestaard. Aanvankelijk te Monza, te gewoon, ondertussen toch al een meer dan welkome verademing op de radio, deze misbegrepen dreigbrief. We werden ook weer wat week in de knieën toen dat vertrouwde gitaartje van "Naar Men Zegt" zich kenbaar maakte. We hadden het zowaar gemist en bij de gespeelde nieuwsgierigheid van het zinnetje "Naar men zegt voelt u zich slecht" kunnen we ons weer wat voorstellen.

Door merg en been gaat ook de onwezenlijke, vertwijfelde schreeuw van Meuris op het eind van het kille "Vertrouwd Hart". Na de daaropvolgende feedback, een stapel donkere wolken en wat dreigende digitale krekels volgt het ongehoord sublieme "Alles Half". Meuris duwt het mes hier het diepst, maar ook het scherpst in de wonde. Sommige beelden willen nu eenmaal maar moeizaam van dat netvlies. Erg wrang klinkt daarna dan ook het van venijn borrelende "We Noemen Dat Een Mooie Dag", een verdwaald neefje van Noordkaaps "Verloren Dag", dat niet gehaast is om de weg terug te vragen. Misschien zullen veel mensen wegzappen van zoveel verbittering — alsof ze bij toeval in een euthanasie-episode van In De Gloria beland zijn — maar ons krijgen ze niet meer weg.

Een ideale positie trouwens om helemaal plat te gaan voor "Hulp Via India", een breed uitwaaierende song over uitbestede hulplijnen. Het wordt met de ogen naar de grond gezongen door Meuris en stroomt via een trage Morrissey-intro naar een passend etherisch einde, zo weggelopen uit een Air-nummer: compleet met violen, naar de hemel reikende gitaren en een koele stemvervormer. Wij sloten de ogen en kregen plots hele happen uit Lost In Translation voor ogen: een goed teken.

Licht hebben we niet al te vaak zien doorsijpelen op deze Grand, maar in het slome slotnummer "Shangri-La", dat een minuutje na de rest alsnog komt aanzetten, zalft het zalige refrein toch een heel klein beetje. Niet dat er plots longdrinks aan het zwembad geserveerd worden ("Vraag maar niets / Helaas helaas helaas"), maar wanneer kinderstemmetjes het bijna van Meuris overnemen weet je dat het nog een beetje goed komt.

Vroeg in het jaar voor grote woorden, dat ga je ons niet horen ontkennen, maar Grand is een emotioneel, straf en donkermooi meesterwerk. Sta Meuris bij.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 5 =