The Czars :: Goodbye

Fans van The Czars zullen de wenkbrauwen fronsen. Deze Goodbye, het
vijfde studioalbum van de formatie uit Denver is toch al enkele
maanden oud? Hinkt enola, bekend om de vinger aan de pols te houden
van nieuwe releases, bij deze schaamteloos achterop? Niet echt. De
recensent van dienst sloeg een nederig mea culpa, beloofde zijn
schreden naar Scherpenheuvel te richten en aldaar een kaarsje te
branden voor het milde en vergevingsgezinde karakter van het
enola-opperhoofd en kroop terstond achter het klavier.
The Czars is een van die bands die het met opvallend weinig
media-aandacht moeten stellen. Vreemd, want ook wie niet vertrouwd
is met de muziek van John Grant en de zijnen doet er goed aan hier
zijn oor eens te luisteren te leggen. Voorzichtig applaus kwam er
al in 2001 bij het verschijnen van ‘The Ugly People Vs the
Beautiful People’. Volgens sommigen moet ‘Goodbye’ dan ook het
album van de doorbraak worden. Waarom kan een band met de
kwaliteiten die The Czars ontegensprekelijk bezitten op relatief
weinig airplay kan rekenen? Een vraag die zich alleen dwingender
aandient na enkele luisterbeurten van dit album. The Czars brengen
fraaie alternative country waarin het pianospel van de klassiek
geschoolde Grant en zijn karakteristieke stemgeluid centraal staan.
Een soepele, zachte mannenstem overigens, waar Grant dankbaar
gebruik van maakt. Luister bijvoorbeeld maar naar de intro van
‘Hymn’. De man houdt er ook een bizar gevoel voor humor op na. Hij
kan ‘I hope to see you fade and die‘ zingen als was het een
liefdesverklaring. En zo vind je wel meer voorbeelden doorheen deze
plaat.
De eerste helft van ‘Goodbye’ verrassen The Czars met een
afwisselend pallet van nummers, mooi gearrangeerd en elk met een
eigen gezicht. Ze werpen ook alles in de strijd: naast piano,
gitaar en drums komen gastzangeressen, een trompetsolo of zuinige
toefjes elektronica het klankenpallet verfraaien. Zo zijn
titelnummer ‘Goodbye’, ‘Paint The Moon’, ‘My Love’en persoonlijke
favoriet ‘Little Pink House’ stuk voor stuk oerdegelijke songs die
zich graag tussen je oren nestelen en er lange tijd later nog
naklinken.
Maar hebben The Czars ook een spetterend album afgeleverd? Nee,
daarvoor vervalt de plaat halverwege in een aantal gemakzuchtige,
overbodige songs. Onbegrijpelijk is de robuuste gitaarsolo die
‘Trash’ doormidden snijdt en als een tang op een varken slaat. Een
poging om de indommelende luisteraar wakker te schudden? Ook op
aansluiter ‘I Saw a Ship’ is de inspiratie zoek: Grant komt niet
verder dan wat zeuren zonder veel pointe. De plaat eindigt wat
bizar met een uptempo rocknummer dat enigszins uit de toon valt na
de ingetogen sfeer van de andere songs. Iets waar twee minuten
ingebouwde stilte weinig aan verhelpen.
Toch staat er genoeg moois op ‘Goodbye’ om van een geslaagd album
te kunnen spreken en The Czars een plaats in de betere middenmoot
op te leveren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 1 =