Mercury Rev :: The Secret Migration

Een medewerker van een niet nader genoemde, Nederlandstalige krant
meende goed een week geleden dat vijf zinnetjes volstonden om
“tegen de stroom in te roeien” en ook eens “iets slechts” te zeggen
over Mercury Rev. Niks op tegen, less is more, en wanneer
een plaat echt slecht is kunnen vijf zinnen inderdaad volstaan om
haar met de grond gelijk te maken. Wanneer we te maken hebben met
kunst-en-vliegwerk van hoog van de toren blazende artiesten, lui
die menen dat de zon uit hun aars schijnt, dan zouden ook wij daar
niet veel woorden aan vuil maken. Maar niet wanneer we een plaat
voorgeschoteld krijgen van Mercury Rev, een groep die nog echt werk
maakt van haar platen en zich zo weinig mogelijk laat leiden door
de mode-van-de-dag en het door de muziekindustrie opgelegde
release-tempo. Wanneer een nieuwe plaat van Jonathan Donahue en co
de studio verlaat, dan mag je er van uit gaan dat het het best
mogelijke album is dat de heren konden maken, dat die plaat ook àf
is én dat het een paar luisterbeurten zal vergen om vertrouwd te
raken met de nieuwe songs. Wie vijf regeltjes nodig heeft om te
zeggen dat ‘The Secret Migration’ meer van hetzelfde is, heeft maar
oppervlakkig (of misschien zelfs niét) geluisterd. Het is een
neefje van ‘All Is Dream’ en ‘Deserter’s Songs’, maar geen
kloon.

Mercury Rev brak in 1998 door met het intussen klassieke
‘Deserter’s Songs’, de plaat waarop de hermetische en experimentele
sound van de beginjaren definitief vaarwel werd gezegd en de band
koos voor sfeervolle, conventionele pop. De doorbraak kwam er
eerder onverwacht (maar niettemin terecht), en het was zeer de
vraag hoe de groep hiermee zou omspringen. Zou spilfiguur Jonathan
Donahue bezwijken onder het sterrendom en het voorbeeld van Kurt
Cobain en/of Syd Barrett volgen? Zou de groep – uit schrik dat het
na een dergelijke tour de force alleen maar bergaf kon gaan
– er de brui aan geven? Zou Mercury Rev de gemakkelijke weg kiezen
en met een ‘Deserter’s Songs, the Sequel’ voor de dag komen? Niks
van dat alles. De opvolger uit 2001, het net niet te bombastische
‘All Is Dream’, nam alle twijfels weg en bevestigde de status van
één van de interessantste en beste bands van het moment.

Intussen zijn we -haast ongemerkt – bijna vier jaar verder en ligt
er een nieuw album in de winkel. En net als alle voorgangers is ook
‘The Secret Migration’ een groeiplaatje geworden. Van bij de eerste
noten weet je natuurlijk dat dit overduidelijk Mercury Rev is, maar
hoewel de songs bedrieglijk eenvoudig klinken en schijnbaar vlot in
het gehoor liggen, gaat er toch nog heel wat tijd over eer je de
melodieën uit het hoofd kunt nafluiten en alle nuances in de muziek
hebt ontdekt.
Wat is hetzelfde gebleven? Mercury Rev maakt nog steeds dromerige,
filmische en psychedelische sprookjesmuziek voor mensen met heimwee
naar hun kinderjaren. Het ijle stemmetje van Donahue zal
tegenstanders nog steeds lachstuipen bezorgen en/of de gordijnen
injagen, en liefhebbers doen dromen van weidse landschappen, met
kwinkelerende vogeltjes, rondfladderende vlindertjes en
veelkleurige bloemetjes. Ook op deze plaat balanceert de groep op
de dunne scheidingslijn tussen kitsch en kunst, ingenieus-gelaagde
pop en symfonische rock, tussen diepzinnig-mystieke teksten en pure
slapstick en ook hier slaagt Mercury Rev erin – ook al is ‘The
Secret Migration’ een onvervalste conceptplaat – aan de juiste kant
van die grens te belanden.
Het grote verschil met de voorgaande albums is dat de muziek anno
2005 minder bombastisch is. De luisteraar krijgt hier meer
ademruimte na het bij momenten verstikkende ‘All Is Dream’. Geen
orkesten die plots invallen en als stortbuien alles vernielende
modderstromen teweegbrengen. Er is niet alleen meer plaats voor
meer subtiliteit, ook de toon is ook heel anders.
‘The Secret Migration’ klinkt minder donker dan ‘All Is Dream’.
Waar de vorige plaat eerder een onweer was dat losbarstte aan het
einde van een warme, tropische dag, dan is de nieuwe als de
heerlijk geurende, frisse lucht nà dat onweer. Uitschieters
aanduiden is ook hier weer moeilijk, omdat de dertien tracks
radertjes zijn van een groter geheel. Haal je er één uit, dan klopt
het geheel niet meer en is de song zelf maar half zo goed.
Beste fans, laat u dus niet ontmoedigen wanneer de nummers die op
de radio worden gespeeld maar “zozo” klinken, maar neem rustig de
tijd om deze trip een paar keer in één ruk uit te zitten en u bent
weer klaar voor een nieuwe lente…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + vier =