Hij verslaat Stef-Kamiel als het gaat om ultralange titels en ook qua hipheidsfactor is hij onze Antwerpse diva vér voorbij: Conor Oberst van Bright Eyes is de coming young man van indierock en om dat te vieren smijt hij maar liefst twee cds de markt op. Met ééntje akoestisch en ééntje digitaal toont hij losjes uit de pols zijn grote kunnen.
Vroeger, ja, toen was het allemaal gemakkelijk: je nam een plaat op en je bracht ze uit. Dat de vorige nog maar een half jaar oud was, kon hem niet schelen: Bob Dylan loste een plaat als hij dat wilde. Nu ligt dat anders en als je één keer in het anderhalf jaar een plaat uitbrengt, ga je al door voor overijverig. Door de decennia heen ontwikkelde zich immers een ijzeren schema: plaat uitbrengen, promotie voeren en dan uitvoerig toeren zodat de plaat blijft verkopen. Zo ben je als artiest al snel een jaar of twee kwijt.
"Geen zin in", besloot Conor Oberst en hij hield de countryplaat die hij bijna een jaar geleden afwerkte nog even in. Veel liever verloor hij immers geen tijd en nam hij meteen de "digitale" plaat op die hij ook wilde maken. En zo gebeurt het dat hij tegelijk I’m Wide Awake, It’s Morning en Digital Ash In A Digital Urn de markt opsmijt.
De 24-jarige songsmid zou wel eens op het punt van doorbreken kunnen staan: de twee singles (één uit elk album) die het badwater vooraf moesten testen haalden in de Verenigde Staten de eerste twee posities in de Bilboard Singles Sales Chart. Ongezien voor een indiekid als Oberst, al bouwde hij met eerdere platen al een stevige onderbouw aan fans op. Dat hij in het zog van R.E.M. en Bruce Springsteen meetrok op de Vote For Change-tournees zal er ook wel aan geholpen hebben.
Bright Eyes is zo ongeveer een soloproject van Oberst dus was er ruimte genoeg om al eens een bevriende muzikant mee aan boord te vragen voor een nootje hier of een stembandje hulp daar. Aan gastbijdragen dan ook geen gebrek: de lijst bekende namen (Emmylou Harris, Jimmy Tamborello van DNTEL,…) leest langer dan de aftiteling van een gemiddelde Hollywoodblockbuster.
Dat leidt vooral op I’m Wide Awake… tot mooie resultaten, wanneer Harris haar gouden stem inzet tegenover Obersts nasaal en overslaand exemplaar. Dat is het geval op het ingehouden "First Day Of My Life", en later ook op het met een prachtige finale gezegende "Land Locked Blues". Overigens is het geen toeval dat de jongeling met deze grand old lady in zee gaat: deze plaat bevat bij momenten onverbloemde country als het jakkerende treinritme van "Another Travelin’ Song".
Opener "At the Bottom Of Everything" is een opzwepende intentieverklaring. "Into the face of every criminal strapped firmly to a chair/we must stare", maar ook "in the ear of every anarchist that sleeps but doesn't dream/we must sing". "We Are Nowhere And It's Now" is daarna een prachtige ballad met Harris in een glansrol. Oberst ontpopt zich op I'm Wide Awake tot één van de sterkste songschrijvers van zijn generatie, een man die zijn innerlijk blootlegt, verhalen vertelt, en eigenlijk niet veel nodig heeft om daarmee doel te raken.
Digital Ash In A Digital Urn is een heel andere affaire: met een batterij aan gastmuzikanten (Tamborello, Nick Zinner van de Yeah Yeah Yeah’s, Clark Baechle van The Faint,…) en evenveel synths en andere apparatuur kleedt Oberst zijn songs op een heel andere manier in. "Arc Of Time" klinkt bijna funky en we krijgen prachtig cirkelende strijkersarrangementen in "Down In A Rabbit Hole" en op het einde van "I Believe In Symmetry". Puristen hebben al zwaar gesteigerd na het downloaden van Digital Ash…, zij dwalen: ook in een dergelijk arrangement blijven Oberst’s songs er staan. In de meeste gevallen, that is, want iets als "Light Pollution" of de al te eighties aandoende afsluiter "Easy/Lucky/Free" hadden geschrapt kunnen worden.
Wat wel zéér de moeite van het overhouden is: "Gold Mine Gutted" met zijn piano vol echo en de vele andere effecten of het naar Bright Eyes’ normen behoorlijk stevige "Take It Easy (Love Nothing)". "Hit The Switch" is een schrijnend openhartige overweging om toch maar te stoppen met drinken, of neen toch maar niet, want uiteindelijk "'at least I exist/what could mean more than this."
Bright Eyes is net als Death Cab For Cutie één van die geheimen die al platenlang aan het rijpen waren aan de overkant van die grote plas water. Nu ze klaar zijn voor het grote werk (en in het geval van Death Cab: de grote labels) wordt het tijd dat ze ook hier het oor krijgen dat ze verdienen. Laat dit tweeluik een start zijn, want net als Death Cab's Transatlanticism zijn deze twee Bright Eyesplaten groots. Helemaal geld er op inzetten gaan we nog niet doen, maar het zou kunnen dat 2005 — nauwelijks drie weken ver — met I’m Wide Awake It’s Morning al één klassieker heeft afgeleverd (geef ons nog even tijd, we hopen het binnen enkele maanden te weten) en één gewoon sterk album. Bright Eyes is een blijver.
