“Ich bin ein Berliner”, het is een quote van de Amerikaanse president John F. Kennedy tijdens een historische speech in Berlijn. In 1963 was dat, toen de Koude Oorlog nog woedde en het communisme diende bestreden te worden. Pantha rei: anno 2004 is Superman dood, heet de nieuwe vijand het internationale terrorisme en zou de leuze “Ich bin ein Berliner” de beginselverklaring van The Go Find kunnen zijn.
Miami, het solodebuut van zanger/gitarist Dieter Sermeus onder het pseusoniem The Go Find verschijnt namelijk bij Morr Music, een hippe Berlijnse platenfirma, waar de buren The Notwist, Lali Puna en Styrofoam heten. Was Sermeus met zijn band Orange Black al dertien jaar goed bezig één van de meest onderschatte Belgische bands te zijn, dan lijkt het nu echt te zullen lukken: Miami wordt uitgebracht in Europa, Amerika en Japan, én in de reeks Belgen in het buitenland mag Sermeus zich opmaken voor een weekje touren met Styrofoam en Lali Puna in de V.S. Helemaal niet slecht, heet dat dan.
Het solodebuut van The Go Find betekent niet het einde van Orange Black, wel een muzikale cesuur. Wie vertrouwd is met het oeuvre van Orange Black zal een koerswijziging merken: Miami is een artefact met hier en daar een akoestische gitaar, zachte, neuzelende zanglijnen en melancholische, met elektronica doorspekte popsongs.
Elektronica, zei u? Yep: “These modern times, we have to cope with them”, zingt Sermeus op zijn plaat. Geen idee of het op het gebruik van de computer slaat maar dit zijn alvast de feiten: op het laatste album van Orange Black kwam al wat elektronica naar boven borrelen, Sermeus speelde live mee met Styrofoam en dat elektronica volledig ten dienste kan staan van popsongs bewijst hij ten volle op het mede door Arne Van Peteghem aka Styrofoam geproduceerde Miami.
We zouden de tracks op Miami willen omschrijven als Bahnmusik: songs die zich ontvouwen als metgezellen tijdens een nachtelijke rit op de autosnelweg. In een schemergebied tussen The Notwist, Lali Puna, Styrofoam, Console en Ms John Soda. Sferisch en heel vaak dansbaar, arty edoch nooit gekunsteld en nimmer verzandend in abstracte klanktapijten.
Het aanschijn van de muziekwereld ingrijpend veranderen zal Miami niet doen. Daarvoor sluit het debuut van The Go Find iets te nauw aan bij de Berlijnse indietronicschool. Schokgolfjes van genot wensen we u wel toe tijdens het beluisteren van deze sfeerplaat
