Ook wij deden een paar weken geleden een vruchteloze gooi naar enkele felbegeerde tickets voor een ongetwijfeld gedenkwaardig avondje Waits in de Antwerpse Bourla. "C’est la vie", dachten we nog. Het leverde een fletse lezersbrief van een zelfverklaarde cultuurpaus en een lekker etentje met het toen nog uitgespaarde geld op. Nu ligt de indirecte aanleiding van die heuse telefoonterreur in de winkel en overwegen we een vastberaden overval op Luk Perceval.
Real Gone stond hier dan ook al maanden te blinken op ons verlanglijstje. Na het lichtjes tegenvallende duo Alice en Blood Money van twee jaar geleden snakten we al maanden naar vers gebral van Zot Tommeke. Waits zou ook zijn piano volledig aan de kant laten en onze wenkbrauwen zochten elk een andere kant bij dat bericht. In 1973 stonden er nog een flesje bier en een overvolle asbak op zijn gammele piano en nu zet hij dus voorlopig even zijn instrument bij het grof vuil.
Waits raakte op jonge leeftijd al in de ban van Dylan en hield het motto "the times they are a changing" in zijn achterhoofd. Dylan ging al gniffelend elektrisch, terwijl Waits zich in de jaren tachtig meer met rammelende klankkleuren ging bezighouden. Real Gone klinkt daardoor wat rommeliger en uitbundiger dan het vijf jaar oude Mule Variations, maar is verrassend genoeg nog straffer.
Toegegeven, in het begin hadden we het behoorlijk lastig met de ploffende basstem, de snerpende percussie en de tollende draaitafels van openingsnummer “Top Of The Hill”. Nu wiegen we wel al wankel mee omhoog. Straight to the top met strofen als “Opium, fireworks, vodka and meat/scoot over and save me a seat”. Tot voor een paar beluisteringen beschouwden we dan ook het geweldig stampende “Hoist That Rag” als ravissante opener en uitstekende doorsnede van deze Real Gone: de schurende en haperende gitaar van Marc Ribot (die ook al meedeed op het fijne Rain Dogs), de snerpende lage én hoge vocals van een ontketende Waits, melodieus aangevuld met percussie van Casey Waits, zoon van.
“Sins Of My Father” is vervolgens een grootse zoektocht naar vergiffenis. Met een Springsteeniaans aantal refreinen en een vastberaden gemoed schuifelt Waits in tien minuten naar het wassende water. Ook voor het briljante “Day Of Tomorrow” neemt Tom Waits ruim zijn tijd. Het levert alvast een ontroerend portret op van een vertwijfelde 21-jarige soldaat aan de vooravond van zijn terugkeer. Thuis wachten hem de nachtmerries en een geschifte president.
In tijden waar fletse platenbazen en brabbelende muzikanten alweer op zoek gaan naar perfecte zielloze stemmen met leuke snoeten is Waits’ duivels grommende rasp dan ook meer dan een welkome verademing. Vooral in “Don’t Go Into That Barn” (dat even dreigend en mysterieus klinkt als het claustrofobische “What’s He Building?” op Mule Variations), het krakend vertelde “Circus” en het tempogevoelige “Shake It”, waarin Waits grandioos traag “s-s-s-shake it b-b-b-baby” zingt, is de stem van Waits hemels duivels. Het werkt zo aanstekelijk dat we morgen op zoek mogen naar een keelpastille.
“How’s It Gonna End”, “Dead And Lovely”, “Green Grass” (met zelfs een fluitende Waits) en “Trampled Rose” zijn de rustpunten op Real Gone. Het gros van de nummers op Real Gone is echter superieure ketelmuziek, spuugmuziek voor gevorderden zeg maar. Waits gaat tekeer alsof hij dringend van een vervelende verkoudheid afmoet. De vloer van de vervallen schuur hangt dan ook vol met liters spuug. Op “Baby Gonna Leave Me” gaat het wild van kaboem, na na na na na en hey! terwijl zij plannen maakt om ervandoor te gaan. In het daarop volgende “Clang Boom Steam” is alleen nog maar haar wagen in de verte te zien. Alleen had ze die verdomde trein niet opgemerkt.
Real Gone is fantastisch wroeten in pruttelende modder, maar daar liggen dan ook vaak de felst blinkende parels. De 54-jarige Waits, voor de elfde keer al gesteund door echtgenote Kathleen Brennan, haalt met zijn nieuwste zowaar het niveau van platen als Rain Dogs en Bone Machine. Wij zijn daar alweer ferm voor te vinden. En Perceval is bij deze gewaarschuwd.
