Laws Of Attraction




Voorwaar, nog eens een romantische komedie waarin volwassenen de
hoofdrol spelen in plaats van tieners – een zeldzaam zicht. Niet
dat het veel uitmaakt, natuurlijk -ook in ‘Laws of Attraction’, een
filmpje dat vrijwel geheel onopgemerkt van de Amerikaanse radar
verdween en hetzelfde hier dreigt te doen, zien we zoals steeds
weer twee zeer mooie mensen die al hun problemen binnen de vijf
minuten zouden kunnen oplossen indien ze maar eens heel even
vergaten dat ze in een romantische komedie met een onnozel scenario
zaten. Of die twee mensen dan achttien zijn of veertig, maakt
daarbij maar weinig uit.

Hij is Pierce Brosnan, zij is Julianne Moore en allebei zijn ze
razend succesvolle advocaten in New York, gespecialiseerd in
echtscheidingszaken. De twee ontmoeten elkaar voor het eerst aan
tegengestelde tafels in een rechtbank en het is haat op het eerste
gezicht: hij is slordig, zelfingenomen en ergerlijk nonchalant over
z’n eigen talent, zij is razend ambitieus, onzeker over zichzelf en
zo emotioneel geconstipeerd dat Koen Crucke na z’n “33 kilo
later”-dieet er eens achter mocht komen. Wij, intelligente mensen
in het publiek, weten natuurlijk al dat ze uiteindelijk in elkaars
armen zullen vallen, maar de vraag blijft wanneer ze dat zullen
doen en hoeveel leuke grappen we te horen zullen krijgen voor het
zover is. Brosnan en Moore vechten het éne echtelijke dispuut na
het andere uit (schijnbaar heb je in heel New York maar twee
echtscheidingsadvocaten, zodat die onvermijdelijk àltijd tegenover
elkaar komen te staan, en al niet veel meer rechters om die zaken
te behandelen), en ondertussen is het de bedoeling dat we gaandeweg
een vonk tussen beiden zien overslaan. Ik heb goed gekeken, maar
eerlijk gezegd heb ik maar weinig vonkjes gezien.

Het uitgangspunt van ‘Laws of Attraction’ heeft heel wat te danken
aan ‘Adam’s Rib’, een screwball comedy van George Cukor uit 1949,
met het onnavolgbare duo Spencer Tracey-Katharine Hepburn in de
hoofdrollen – ook daar zagen we een koppel advocaten aan het werk
die het tegen elkaar moesten opnemen in de rechtszaal en van de
gelegenheid gebruikt maakte om hun persoonlijke problemen mee in de
strijd te gooien. Buiten die basispremisse valt er evenwel maar
weinig terug te vinden van Cukor’s klassieker – een tijdje geleden
heb ik die oudere film nog eens bekeken op televisie, en hij kwam
frisser, geestiger en nog steeds relevanter over dan deze gedoemde
poging tot humor. Je weet dat een romantische komedie in de
problemen zit wanneer een exemplaar uit 1949 je méér
aanspreekt.

Pierce Brosnan doet nochtans erg z’n best om de lachers op z’n hand
te krijgen – Hij In Wiens Borsthaar Je Tomaten En Boontjes Kunt
Planten lijkt écht te denken dat hij in een leuke film verzeild is
geraakt – hij speelt z’n rol met een moeiteloze charme en heeft
steeds een geamuseerde blik op z’n gezicht, alsof hij echt nergens
liever zou zijn dan op die plek op dat moment. Julianne Moore mag
dan wel zoveel talent in huis hebben dat de projector spontaan
ontregeld raakt tijdens vertoningen van ‘Far From Heaven’ of ‘The Hours’, maar als comédienne heeft ze
voorlopig nog alles te bewijzen. De heerlijke dame lijkt zich
absoluut niet op haar gemak te voelen in dit soort film en beweegt
zich over de sets met een onmiskenbare houterigheid – misschien dat
zij wél doorhad met wat voor materiaal ze aan het werken was en
haar komische timing gelijk verloren ging door de lamlendigheid van
het script. Het gekke is dat Moore in ‘The Big Lebowski’ nochtans een
onvoorstelbare imitatie van Katharine Hepburn te berde bracht – zou
dàt misschien geen benadering zijn geweest om zonder kleerscheuren
uit dit misbaksel tevoorschijn te komen? Maar goed, het is
natuurlijk niet allemaal Moore’s fout. Dit is een vrouw van wie wij
moeten geloven dat ze ‘als eerste van haar klas’ afstudeerde aan
Yale, dat ze een positie van macht en respect heeft vergaard in de
legale wereld van New York, maar dat ze niet voldoende
intelligentie bezit om een zaak grondig voor te bereiden voordat ze
met Brosnan in de clinch gaat. Moore heeft een aangeboren
intelligentie in haar gezicht geschreven, het is nutteloos om haar
te vragen een dom personage te spelen. Dat zal altijd geforceerd
overkomen.

Op de aftiteling kunnen we zien dat maar liefst vijf schrijvers in
een bepaald stadium bij dit project betrokken waren – twee
scenaristen en dan nog een hele roedel mensen die aan het verhaal
werkten en het geheel bijschaafden. Vijf schrijvers, voor dit? Dat
komt dan neer op ongeveer één geslaagde grap per scenarist. Het
probleem is niet zozeer dat het verhaaltje voorspelbaar is of dat
personages van bordkarton zijn, maar wel dat er zo weinig leven in
dit ding zit. Memorabele one-liners zijn er niet of nauwelijks en
ook de situaties zelf worden nauwelijks uitgebouwd. Er zit niet één
set piece in de film, niet één groot moment dat mensen zich zullen
herinneren nadat ze de zaal uitlopen. Hugh Grants speech aan het
einde van ‘Four Wedding And A Funeral’. Adam Sandler die Emily
Watson letterlijk tegen het lijf loopt in ‘Punch-Drunk Love’. Dàt zijn zo’n momenten,
momenten waar lang naar wordt opgebouwd en die het publiek
vervolgens een emotionele stoot adrenaline toedienen. In ‘Laws of
Attraction’ krijgen we echter niets van dat alles – onopmerkelijke
gebeurtenissen volgen elkaar op, begeleid door onopmerkelijke
grappen.

In de bijrollen vinden we onder meer Parker Posey als cliënt van
Brosnan, maar vooral Frances Fisher (ooit nog de moeder van Kate
Winslet in ‘Titanic’) als de moeder
van Moore, die ondanks haar leeftijd besloten heeft om de eeuwige
jeugd te bereiken en bijgevolg praktisch woont bij een plastisch
chirurg en van het éne rockconcert naar het andere teent. Fisher
weet hier en daar nog een milde glimlach op je gezicht te toveren,
maar voor het overige is dit huilen met de pet op: het is een
romantische komedie en als dusdanig volstrekt voorspelbaar, het
klikt niet tussen de beide acteurs (voornamelijk omdat Moore zich
zichtbaar onwennig voelt) en het scenario is simpelweg hemeltergend
flauw. Doe dit soort films dan toch maar met die achttienjarigen –
dan moeten we goeie acteurs tenminste niet missen terwijl ze dit
soort dingen maken.

http://www.lawsofattractionmovie.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 + achttien =