Terwijl de ‘box-office’ heel langzaam herstelt en terug begint te keren naar ‘prepandemie’ niveau – vooral rekenend op de gecombineerde slagkracht van Black Panther: Wakanda Forever en Avatar: The Way of Water aan het eind van het jaar – worstelt Hollywood nog steeds met het feit dat er veel minder films in de zalen komen en dat een paar teleurstellende resultaten voldoende zijn om – zoals dit najaar – een heel seizoen in mineur te laten verlopen inzake winsten en publiekscijfers. Dat alles heeft uiteraard (en helaas) niks te maken met kwaliteit en Black Adam is dan ook enkel een film waar in de VS naar uitgekeken werd op basis van louter mercantiele overwegingen. Verder viel er van deze Shazam!-spin-off immers weinig te verwachten en dat is ook exact wat we krijgen voorgeschoteld.
Eigenlijk was het personage dat hier vertolkt wordt door Dwayne Johnson (die ook de bezieler was van het project) bedoeld om een centrale plaats te gaan innemen als de antagonist binnen het Shazam!-universum. Omdat Johnson nogal wat gewicht in de schaal kon leggen, groeide Black Adam uit tot een film op zichzelf binnen het ‘DC Universe’ van Warner Bros.
Dat het een slecht idee was een geforceerd achtergrondverhaal op te hangen aan wat bedoeld was als een nevenfiguur, hadden we moeten weten, zeker als alles ook nog eens de intentie heeft het verder uitdijende superheldenkransje wat aan te dikken en die nieuwe figuren – ook al komen ze dan allen uit de originele ‘comics’ – heel vaak aanvoelen als afdankertjes van Marvel (voor zover dat mogelijk is): Dr. Fate, gespeeld door Pierce Brosnan, lijkt wel heel erg op een tweederangs kruising tussen Iron Man en Dr. Strange.
Hoé slecht dat idee precies is, zien we al van bij de vreselijke proloog die uiteraard start met een zoveelste gesimuleerd ‘drone shot’ over een met de computer gegenereerd landschap en vervolgens ons voorziet van de ellenlange expositie die nodig is om de onzin te begrijpen. Eenmaal de halfgod Adam dan uit zijn eeuwenlange slaap ontwaakt, krijgen we een eerste actiescène die opgezet is in erbarmelijk slechte ‘slow-motion’ en godbetert gemonteerd is op Paint it Black van de Rolling Stones. De makers zelf moeten dat geweldig gevonden hebben, want dezelfde soort scène komt nog wel een paar keer terug.
Hier en daar doet de Amerikaanse pers lovend over het feit dat Black Adam eigenlijk een antiheld is met donkere kanten, maar laat ons eerlijk zijn, ook Batman en anderen hebben duisterder trekjes en dus is er eigenlijk niet veel bijzonders aan een verhaaltje over een tegendraadse antiheld die het goede in zichzelf moet ontdekken. Het enige dat dan ook hetzelfde niveau haalt in Black Adam als de stupiditeit is de ongelooflijke lelijkheid van de film. Zelfs in het tijdperk van de spuuglelijke huisstijl die de Disneyhelden meestal opgelegd krijgen, is dit een dieptepunt. Initieel leek Warner Bros. met het ‘DC Universe’ tenminste iets meer persoonlijkheid toe te laten, maar met Black Adam is die hoop in ieder geval vervlogen.
