In de afdeling zeemzoete suikerpop kunnen attente smullers deze week hun portie zoetigheid inslaan met elf luchtige popsongs, geoogst en gebotteld in het Schotse Glasgow. Liefhebbers van hun stadsgenoten Belle & Sebastian zullen ook wel weg weten met dit tweede album van Camera Obscura.
Het lichtjes provocerend getitelde Underachievers please try harder verscheen al in 2003, maar werd nu ook in Europa en Amerika uitgebracht. En net als op Biggest Bluest Hi-Fi uit 2002 wemelt het ook nu weer van de schuifelende indiepop. Vergelijkingen met de luchtige popmuziek van Belle & Sebastian zijn even onvermijdelijk als de kankerkrullen van El Simpatico uit Brasschaat.
Frontman Stuart Davis van B&S producete bijvoorbeeld hun debuutsingle "Eighties Fan" en kent ook iets van glinsterende popmelodieën. Ook de kristalheldere productie (in handen van Geoff Allan, die ook al de klanken bij elkaar hield voor Mogwai, Teenage Fanclub en alweer Belle & Sebastian) draagt bij tot de onbezorgde sfeer die het album uitstraalt. Nu hebben wij hoegenaamd niets tegen blauwe luchtvisioenen, lanterfanterende tieners en vrolijke ijsventers: dat treft dus.
Het zijn vooral de bitterzoete songteksten, die het gros van de songs op Underachievers please try harder nog een extra duwtje richting het label ’uitstekend’ bezorgen. Of er nu hartverscheurend tienerverdriet bezongen wordt (in "Teenager" of het met een dronken harmonica gestuurde "Before You Cry") of de aversie voor school in de verf wordt gezet ("Suspended From Class" en het Sundays-achtige "Number One Son"): altijd tovert de zachte ironie een glimlach op de lippen.
Op de beste momenten duikt de naam The Beautiful South op in ons referentiekader en dat voorspelt altijd veel goeds. De verbale sloophamer wordt ook hier nergens bovengehaald, maar subtiele zinnetjes als "Host plays a ghost in my house/gets a fist in the eye/vinyl is crushed/in the rush for a liquid supply" fungeren als sluimerende addertjes onder het diepgroene gras.
Nu eens wordt de zangpartij verzorgd door de breekbare Tracyanne Campbell, maar op het genoemde Nashvilliaanse "Before You Cry", de Cohen-pastiche "Your Picture" en het vingerknippende "Let Me Go Home" is het John Henderson die de honneurs waarneemt. Wij houden echter meer van de verongelijkte would-be Prom Queen, die alleen op het Galabal aankomt en met een pruillipje zich in de sfeer van de jaren vijftig wentelt.
"A Sister’s Social Agony" is zo’n nummer dat in dergelijke omstandigheden perfect zou passen. Een salonorkest, net in het roze-blauwe pak en een zaal vol jonge op hol slaande hormonen. De ooooh’s en de wahooo’s begeleiden de glitterbal, die als een fonkelend Zwaard van Damocles boven de dansende tieners draait. Phil Spector zou goedkeurend geknikt hebben en het zou niet omwille van de tegelplakkende jonge koppeltjes zijn.
Andere hoogtepunten zijn opener "Suspended From Class", waar zelfkritiek pittig verpakt wordt (’I don’t know my elbow from my arse’), en het lieflijke "Books Written For Girls’. Op afsluiter "Lunar Sea" levert de samenzang tussen Campbell en Henderson niet het verwachte vuurwerk en blijft het bij een flauwe song. Een minuscuul vlekje op een verder perfecte popplaat.
Wie zijn songs dus graag zwevend en sprankelend heeft, haalt er met Underachievers please try harder zeker een stevige portie van in huis.
