Archive :: Noise

Archive wil rauw en emotievol klinken en de titel Noise doet alvast het ergste vermoeden. U kunt echter gerust die oordopjes terugleggen, het valt allemaal nog wel mee. Zelf zijn de groepsleden erg tevreden over de plaat: deze keer waren er geen ruzies of producers die de zaak om zeep hielpen.

Met titelsong "Noise" opent de plaat en wordt meteen een belofte ingelost: ruis begint, waarover de stem van zanger Craig Walker emotioneel uitgeput zijn eerste woorden zingt. Al snel komen er gitaren bij en wanneer ook de drums invallen, wordt de muziek steeds krachtiger. We krijgen de beloofde Noise, maar dan in een mooi gepolijste, evenwichtige vorm. Tot aan het eind lijkt dit lied steeds beter te worden. Na zes minuten valt echter onherroepelijk het doek en gaan we loodrecht over naar "Fuck U". Zo’n titel voorspelt vaak niet veel goeds, maar voor één keer mag het. "Fuck U" is emotioneel op een krachtige manier: een "Fuck You" die minstens even klassevol is als Flip Kowliers "Welgemeende".

Dat Archivenummers gemakkelijk de vijf minutengrens overschrijden gaat niet vervelen, omdat binnen de nummers zelf genoeg variatie zit. Jammer is wel dat net iets te vaak dezelfde opbouw wordt gebruikt: rustig beginnen om dan in het midden goed los te breken. Na een tweede of derde keer wordt deze formule wat te voorspelbaar. De eerste keer, bij "Waste", kan het nog wel. We bevinden ons in het emotionele dieptepunt van de cd en ontroerende, ingetogen zang wordt begeleid door dwepende strijkers. Niet origineel, maar het werkt. Na vijf minuten vallen plots de beats in en worden we de vijf verdere minuten heerlijk meegezogen met een geluid dat op een positieve manier doet denken aan Massive Attack.

Vervolgens single "Sleep": piano, strijkers en zang. Of hoe je met eenvoudige middelen toch nog steeds het best kan beroeren. "Sleep" verliest met het invallen van de drums niettemin een deel van zijn kwaliteit, omdat het ritme iets te bekend in de oren klinkt. Daarna komen er nog enkele iets straffere nummers als "Get out" en "Pulse". Onze aandacht gaat in de tweede helft van het album vooral naar "Love Song". Meteen wordt duidelijk dat dit geen romantisch liefdesliedje is. Het hevigere middendeel is zeer aantrekkelijk, begin en einde stellen teleur.

Een typisch laatste nummer is "Me And You". Hier en daar doet het wel eens denken aan Sigur Ros, met dit nadeel dat Archive in het Engels zingt. Ook hier zien we weer het veelvoorkomende rustige begin met steeds sterker wordend einde. Geen knallende afsluiter dus voor deze plaat.

Goed of niet? Noise is geen plaat die u absoluut in huis moet hebben. Fans van de groep en andere liefhebbers van authentieke emoties kunnen wellicht hun pret niet op. Je krijgt achtereenvolgens de kans om — voorzichtig — te headbangen, lekker door te zakken in een relaxatiebubbelbad en naar de zakdoekkenkast te hollen. Noise is een afwisseling tussen opzwepende gitaren en meeslepende strijkers. In tegenspraak met de titel lijkt dat laatste echter wel de bovenhand te hebben.

Archive kan binnen de nummers wel voor aangename variatie zorgen, maar als het op opbouw aankomt, is de Franse groep gebuisd. De koper van de plaat zal ofwel houden van het geheel, ofwel er niets aan vinden. Best dus eerst een voorsmaakje te nemen op de website, alvorens de cd te kopen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × een =