Ons ma en onze pa zeiden het vroeger al, mijn leraars op school
zeiden het en de laatste jaren sluit mijn teerbeminde echtgenote
zich er bij aan: onze Markus is niet van de rapsten. We zijn
godbetert eind juni, en nu komt meneer op de proppen met een cd die
vorig jaar (dus méér dan een half jaar geleden!) verscheen.
Akkoord, er is wat tijd overgegaan, en eigenlijk was ik allang niet
meer van plan een stukje te schrijven over ‘From Here to There’, de
eerste volwaardige plaat van deze Waals-Brabanders. Maar! Er is de
actualiteit! Ten eerste werd de plaat intussen ook al opgemerkt
(besproken en goed bevonden) in onze naaste buurlanden, ten tweede
speelt Girls in Hawaii aanstaande zondag op Rock Werchter.
“Pardon, monsieur? Een Waalse groepje spellen op ene Vlaamse
festival?”
“Inderdeed! En dan nog op het festival van Vlaams parlementslid
H.H.!” De jongens van Girls in Hawaii hebben hun plaats op Werchter
zeker niet gestolen. Van de zondvloed uitstekende groepen die zich
doorheen het ijzeren gordijn weten te wringen, is dit één van de
bands die u zeker moet kennen! We weten allemaal intussen hoe
moeilijk het is voor groepen uit Franstalig België om ten noorden
van de taalgrens een podium te bestijgen. De weinigen die wel
speelkans krijgen hebben die dan meestal ook dubbel en dik
verdiend.
Girls in Hawaii maakt warme, oergezellige en tijdloze muziek en
staat met beide voeten stevig geworteld in meer dan één traditie.
Die van de poprock, de gitaarpop, de britpop, zelfs de folkpop. En
op de schaarse momenten dat de gitaren even worden losgelaten mag u
die “pop” zelfs even vervangen door “rock”. Prachtige, soms
fragiele en dan weer potige melodieën, dat is het handelsmerk van
de groep. En dat ze soms heel erg klinken als andere bands, stoort
niet (die “andere bands” zijn dan ook oververtegenwoordigd in mijn
platenkast).
Met Coldplay, Radiohead en Travis heeft de groep alvast gemeen dat
ze als geen ander de kunst verstaat om prachtige, majestueuze
popsongs te schrijven. Dat is slechts één kant van het verhaal. Het
vernuft en de vakkennis mag dan “Brits” zijn, inhoudelijk leunen de
jongens uit Braine L’Alleud dichter aan bij hun helden van over de
Grote Plas. Prominent aanwezig op deze plaat is de invloed van
Grandaddy. Niet alleen de stem van Antoine Wielemans, maar ook de
sound, de songs, de sfeerschepping, het instrumentarium… Op
minstens de helft van de songs zou je bijna zweren dat Jason Lytle
aanwezig was tijdens de opnames (of toch minstens in het café op de
hoek aan de toog hing). Dat mag het luisterplezier echter niet
bederven. ‘Flavor’ en ‘Organeum’ zijn songs waarvoor heel wat
groten der aarde een hand veil zouden hebben. Ook oude Radiohead
horen we op de plaat (‘Time to Forgive the Winter’), Sebadoh,
Mercury Rev en The Feelies (‘Bees & Butterflies’) in een ver
verleden nog protégees van R.E.M. en gespecialiseerd in het
componeren van fonkelende gitaarpop en folkpop.
Wie dus geïnteresseerd is in de Belgische kleinzonen van Grandaddy:
nu zondag, 4 juli, om 12.00u. spelen zij ten dans in de Pyramid
Marquee. Een houten kop, overslapen of acute diarree worden niet
aanvaard als geldige redenen om dit optreden te missen. Sterker
nog, we zullen hoogstpersoonlijk de afwezigheden komen noteren! U
bent dus gewaarschuwd!
