Had Badly Drawn Boy wat teveel kruit verschoten in 2002? Dat jaar bracht hij maar liefst twee albums uit: de soundtrack voor het Hugh Grant-vehikel About A Boy en het geweldige Have You Fed The Fish?. Sindsdien werd het stil tot hij nu eindelijk zijn derde volwaardige plaat aflevert. Blijkbaar heeft hij twee jaar geleden véél kruit verschoten, want de voorraad is nog altijd maar half aangevuld. One Plus One is One klinkt behoorlijk ongeïnspireerd.
"Back to being who I was before", steekt Damon — Badly Drawn Boy — Gough van wal: in 2002 ging hij voor het supersterrendom met Have You Fed The Fish? maar dat mislukte jammerlijk. Terug naar af dus voor de opvolger en dat vrij letterlijk, One Plus One Is One werd opgenomen in het wel zéér Britse Stockport en klinkt — op een kinderkoor na — erg basic.
Dat is meteen ook wat schort aan Badly Drawn Boy’s nieuwste: deze plaat is behoorlijk kaal opgenomen, wég is de veelzijdigheid en theatraliteit van de voorganger. Op One Plus One Is One overheerst soberheid. Meteen wordt duidelijk dat Damon Gough nu ook niet zóveel truukjes kent als het op songschrijven aankomt.
Nog een verschil met de voorganger: Gough is ondertussen een gelukkig getrouwde papa en het zwart randje van Have You… is hier vervangen door een silver lining. Onze slecht getekende heeft het licht gezien en dat zullen we weten. Opener "One Plus One Is One" geef al in de eerste strofe weg "it all boils down to love and peace" en gaat verder als Steve Stevaert in een amechtige allerlaatste poging om de groenen over zijn streep te halen "Why can’t you see that one plus one is one/Much greater then the sum of the parts".
Net als Joost Zweegers verruilde Gough de gitaar voor de piano. Dat zorgt voor een erg gelijk klankbeeld dat tegelijk de sterkte en de zwakte van de plaat uitmaakt. De plaat klinkt weliswaar erg homogeen, maar zonder de exuberante arrangementen van op de vorige plaat verliezen de songs duidelijk aan gezicht. Bijna elk nummer klinkt als Badly Drawn Boy die telkens opnieuw een archetypisch Badly Drawn Boynummer schrijft.
Ondanks dat zitten onder die eenvormige muziekbrei toch enkele lekkere brokken verborgen. Single "Year Of The Rat" doet het met een kinderkoor, maar geeft nergens aanleiding om een proces Dutroux-bis op te starten. Meer nog: op de epische afsluiter "Holy Grail" mogen de knapenstemmetjes nog eens opdraven, en het resultaat is zo mogelijk nog beter én Britser.
"Summertime In Wintertime" (alweer zo’n onmogelijke positivo-titel) is het enige nummer van de plaat waar het er wat steviger aan toe mag gaan, en meteen is het ook één van de leukste. "This Is The New Song" is daarna vooral héél erg lieflijk, "Another Devil Dies" kent een prachtig begin en dankt vooral veel sfeer aan de reactie van het live-publiek na de intro.
Onderweg struikelden we nog over twee volstrekt overbodige instrumentals en dat is vooral erg vervelend op een plaat die nu al veel te lang duurt. Badly Drawn Boy kan beter zijn geweer eens grondig gaan herladen voor hij nog eens schiet.
