Badly Drawn Boy :: Banana Skin Shoes

“It’s time to break free from this plaster cast and leave the past behind”, gaat het ergens op Banana Skin Shoes en zo is het maar net. Op zijn negende vindt Badly Drawn Boy een vorm terug die hij jaren lang kwijt was.

Het zijn moeilijke jaren geweest voor Badly Drawn Boy sinds laatste plaat It’s What I’m Thinking Part One: Photographing Snowflakes. Om te beginnen kwamen dat beloofde deel twee en drie van de cyclus niet, een scheiding volgde, of was daar de oorzaak van, en tot overmaat van ramp verloor de gemutste op een concert in Los Angeles helemaal zijn cool. We slaan even de diabetes, de depressie, de nieuwe heup en het alcoholisme over om tijd te winnen. Een bezinning, rehab en wat dies meer drong zich op. Het werd een tocht door de woestijn waarvan Bradly Drawn Boy pas tien jaar later het bordje ‘uitgang’ vond. Wat daar achter lag, bleek gelukkig al die moeite waard.

Niet dat de titeltrack en eerste single geen schijnbeweging is. Met zijn faux-jazz geschetter en showbizzballetsfeertje is het niet meer dan een geinige knipoog; even wat gekkigheid voor de werkzaamheden beginnen. Met het joyeuze “Is This A Dream” komt Banana Skin Shoes pas echt tot leven, en dat doet het met overtuiging: dansende toetsen, een koortje, een refrein dat de armen wijd open gooit.

Hij viert het alsof het een geheel nieuw gevoel is, tevredenheid. Voor het eerst in zijn leven lijkt Damon Gough echt gelukkig, en het spat uit al zijn poriën. Je hoort het aan het zwierige “I’m Not Sure What It Is” dat de huppel van “Once Around The Block” in zijn pas heeft, maar daar nu trompetjes bovenop kan betalen. Want meer nog dan op zijn voorgaande platen mogen alle registers open. Dat hoor je ook aan de fladderende strijkers op de vrolijke soulstamper “Fly On The Wall”.

Het geweldige “Tony Wilson Said” doet het dan weer met een prettig funkgitaartje en een hoop Manchester-anekdotes, “You And Me Against The World” is echter het soort cocktailjazzditty dat niemand op zijn platen nodig heeft. Dan blijkt hoe Badly Drawn Boys vermogen om naadloos van stijl te wisselen net zo goed zijn sterkte als zijn zwakte is; eenheid is op zo’n momenten al eens zoek.

Natuurlijk is ook Banana Skin Shoes weer een paar nummers te lang, maar niet in zijn eindspurt, waar Gough haast achteloos een paar van zijn mooiste en persoonlijkste nummers verstopt. Want bewandelt “I Just Wanna Wish You Happiness” – een schoon adieu aan zijn voormalige wederhelft – nog de dunne lijn met klefheid waar Gough al eerder met veel lef op waaghalsde, dan zijn zowel “Never Change” – met alweer mooi strijkerswerk – als afsluiter “I’ll Do My Best” van het oprechtste dat we dit jaar al hoorden. Je zou het alweer belachelijk sentimenteel kunnen noemen, maar er is iets aan Gough waardoor je hem gelooft als hij een zin als “I’ve been a fool for chasing happiness, when it was there all along” zingt.

Neen, een tweede Mercury Prize zit er niet in. Daarvoor verlegt de Slecht Getekende te weinig grenzen, borduurt Banana Skin Shoes te veel voort op wat we al kenden. Dat is niet erg. Als dit album één ding is, dan wel een pleidooi om bij de leest te blijven. En te ontdekken waarom je daar ooit bent gaan zitten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier + achttien =