Eén keer wegraken met een doorslagje van je eerste plaat, dat kan. Een tweede keer? Vooruit dan, maar de vermoeidheid wordt voelbaar. Ook bij Faithless zelf begrepen ze dat ze voor hun vierde en zelfverklaarde laatste plaat maar beter uit een ander vaatje konden tappen. Op No roots figureren dus nadrukkelijk geen bombastische synth-kathedralen meer. Als was het de soundtrack bij een spliff van 53 minuten, klinkt de groep hier relaxter dan ooit.
"We zijn begonnen met het idee dat dit ons laatste album zou worden", laat Faithless-meesterbrein Rollo in het cd-boekje weten, en zijn tekst leest dan ook als de speech van Oscarwinnaar: iedereen was fantastisch om mee te werken en een waslijst van bedankjes volgt elders. Niettemin klinkt No Roots eerder als een nieuw begin dan als een uitroepteken achter tien jaar hoogvliegen. Voor het eerst durft Faithless de blauwdruk verlaten die ze met Reverence maakten en is de discotheek minder nadrukkelijk aanwezig.
Exemplarisch voor die koerswijziging is single "Mass Destruction". De versie die de hitlijsten moest bestormen is niet de albumversie, maar een drastische remix die op de dansvloer mikt. Vroeger stond een Faithless-single gelijk aan dansen, nu dient ze eerst door de mix-mangel gehaald. Het is echter het origineel dat het meeste indruk maakt. Nooit voorheen ook was rapper Maxi Jazz zo politiek: dit is een regelrechte aanval aan het adres van Tony Blair, wereldleider van dubieus kaliber.
"Mass Destruction" is meteen ook het nummer waarmee één lange chill-trip van vijftig minuten begint. Op No Roots loopt het ene nummer immers naadloos over in het volgende. Het versterkt het trip-effect: afzonderlijke songs worden minder belangrijk, van de "intro" tot "In the end" vloeit alles in één golvende beweging. Op een zonnige dag in het gras liggend, is de beste manier om deze plaat te ondergaan. Een begeleidende rare sigaret (© De Nieuwe Snaar) zullen we u zeker niet ontraden.
Oude Faithless-maniërismen steken nog de kop op in "Miss U Less, See U More" en zeker in "What About Love", dat nog het meest herinnert aan de housy Faithless van "Insomnia" en "Salva Mea". Ook de twee delen van "I Want More", dat LSK als nieuwe aanvullende rapper introduceert, gaat de trance-house toer op. In de tweede helft wordt No Roots instrumentaler, wat het zondagnamiddaggevoel nog versterkt. Naar aloude gewoonte passeert Rollo-zus Dido nog eens voor een vocale bijdrage op de titeltrack.
Faithless lijkt allesbehalve uitverteld, maar aangezien we altijd al een lans hebben gebroken voor groepen die stoppen op hun hoogtepunt moeten we nù niet komen janken. Er is hoe dan ook nog een soloplaat van Maxi Jazz om naar uit te kijken, en hey: The Ramones zijn ook twintig jaar lang op afscheidstournee geweest, wie zegt dat Faithless zich aan zijn beloftes zou houden?
