Hoera! Hoera! Prince heeft weer een fantastische plaat gemaakt! Het niveau van zijn vroeger werk wordt bijna geëvenaard. Maar toch doet het ons niet wat we verwacht hadden. Het ’mja’-gevoel, zeg maar.
Prince is een van de grootste muzikanten ooit. Wie dat denkt te moeten ontkennen kan altijd een koek op zijn bakkes krijgen, of een verplichte luistersessie naar de Hits-verzamelaars, Purple Rain of Sign O’ the Times aan zijn been hebben. Het is een genie, die ons prachtige muziek bezorgd heeft, samen met enkele van de excentriciteit barstende faits divers en een nagenoeg eindeloze reeks mopjes over zijn naamsveranderingen in Humo. Lange tijd was er ook niets interessanters over de mens te zeggen dan dat hij vroeger beter was en niet van de grootsten is.
Na Sign O’ the Times maakte hij nog twee soorten albums: totale boecht die fans braafjes kochten en waar zelfs (ss) in Humo met moeite nog iets positiefs over te zeggen vond en deugdelijke albums met een stuk of drie fantastische nummers, en (in vergelijking met het oudere werk) een hoop rommel. Musicology sluit gelukkig weer aan bij het niveau van ’s mans eerdere werk, maar lijkt er ook zo verdomd hard op, dus echt enthousiast zijn we nu ook weer niet.
"Musicology" is een ontzettend aangename single en voor de rest kunnen we weer gezellig meeknikken op de fijne ritmes en funky gitaartjes, maar dit album zou even goed twintig jaar geleden gemaakt kunnen zijn. Neem nu "Life ’O’ the Party": een heerlijke stamper waarmee DJ’s in de jaren tachtig menig dansvloer zouden volkrijgen. "Cinnamon Girl" mag er ook best wezen: heerlijke catchy Motown-soul. "What Do U Want Me 2 Do?" en "On The Couch" zijn dan weer typisch melige Prince-plakkers, maar tegenwoordig zijn de teksten spijtig genoeg een stuk omfloerster en braver dan pakweg "Darling Nikki".
Onze favoriet is "Dear Mr. Man": een politieke song, zoals we die van Prince niet gewoon zijn en die allerhande vleiende parallellen met Stevie Wonder en Marvin Gaye oproept, niet in het minst door de voor Prince nogal atypische manier van zingen. Een prachtsong en het absolute hoogtepunt van Musicology. Het maakt het album iets relevanter, maar in het geheel klinkt het spijtig genoeg wat gedateerd. Prince heeft zijn oude niveau teruggevonden, maar druk procederend en excentriek zijnd is hij spijtig genoeg vergeten mee te gaan met zijn tijd. Voor de duidelijkheid: dit is zeker een goed album en u zal zich de aanschaf niet beklagen, maar nu de nieuwe, goeie Prince er eindelijk is, blijkt dat we er minder op zaten te wachten dan we dachten. Nu ja, met deze Musicology kan Prince met opgeheven hoofd op pensioen. Ofwel zal hij zijn muzikale horizonten toch dringend moeten verbreden.
