Eind 2015 zou Prince Brussel aandoen in het kader van zijn Piano and A Microphonetour. Het zou een nieuwigheid worden voor het purperen kleinood, maar wat niet innoverend was, conserveerde altijd slecht bij hem. Zou, want wat volgde is ondertussen genoegzaam gekend. Ziekte, een accidentele overdosis fentanyl en een waas van geheimzinnigheid annuleerden de rest van de tour en ontnamen ons decennia vol potentiële wereldplaten. Niet veel later viel de wereld ten prooi aan een migratiecrisis en een seniele leader of the free world.
Drie jaar later is er een plaat met dezelfde titel, al heeft die hoegenaamd niks met de concerttour te maken. Op Piano and a Microphone 1983 staan opnames uit, welja, 1983, die Prince laten horen vroeg in zijn carrière, maar ook meteen op een hoogtepunt van zijn creativiteit. Prince was nog niet het icoon dat hij vandaag is, had met “’Little Red Corvette”’ net zijn tot dan toe grootste hit te pakken, en schreef, componeerde, acteerde en producete aan een tempo waar zelfs Remco Evenepoel ootmoedig het hoofd voor zou buigen. Piano and a Microphone is een flashback naar het begin van die rollercoaster, een snapshot van de artiest als jonge man. Een hartverscheurend verhaal van duizelingwekkende genialiteit, waarvan we kunnen vermoeden dat Prince het zelf nooit zou hebben uitgebracht wegens onaf.
Piano and A Microphone 1983 behelst eigenlijk nauwelijks drie nummers, al is het eerste een meer dan twintig minuten durende medley waar eten en drinken voor enkele jaren aanzit. De opbouw begint met “’17 Days”’, oorspronkelijk een B-kant van “’When Doves Cry”’. Toen was “’17 Days”’ een tot in de puntjes gefinetunede en op-en-top geproducete discotrack, hier wordt het omgevormd tot een ritmische freejazz sessie. Het is opgenomen op een cassettebandje – en dat hoor je- maar dit produceert net dat voller, ruimer en grootser geluid. Verder op de plaat wordt het voorheen onontgonnen “’Cold Coffee & Cocaine”’ eenzelfde behandeling aangemeten. Wat volgt zijn een schier achteloze, premature versie van “’Purple Rain”’, als een smaragd in de goot, en een ode aan Joni Mitchell met een flard “’A Case Of You”’.
Het hart van de medley wordt gevormd door de wanhoop die spreekt uit de combo “’Mary Don’t You Weep”’ – “’Strange Relationship”’. De eerste, een gospelspiritual die je eerder met Springsteen dan met Prince associeert, krijgt aangepaste lyrics mee, zware uithalen op de lagere pianotonen ook, en vormt de stem van een razende tegen het onrecht dat winter heet. De tweede, die jaren later op Sign O’ The Times als afgewerkt werd beschouwd, vormt het culminatiepunt. De medley wordt minimalistisch besloten met de bijna volledig uitgepuurde ballade “’International Lover”’, en uitloper “’Wednesday”’, nog zo’n nieuwe ster aan het firmament. “’Why The Butterflies”’, een prachtig, subliem gearrangeerde song helemaal aan het gaatje is het derde en misschien wel meest indrukwekkende onbekende nummer.
Piano and A Microphone 1983 kan mogelijk – maar net zo goed helemaal niet – een indicatie geven van hoe Prince klonk tijdens zijn laatste optredens, en wat Brussel heeft moeten missen. Hoewel Prince zichzelf nooit als een groots pianist zag, laat de plaat horen dat hij ook op dat instrument een aardig stukje weg kon musiceren en dat het zijn stem perfect laat uitkomen. Prince heeft met een vingeroefening postuum de plaat van het jaar gemaakt. Honger, armoede en enggeestig nationalisme hebben dra helemaal afgedaan.
