Prince :: HITnRUN: phase one

Is wie niet voor is tegen? Is wat niet aan is uit? Is het glas half vol of half leeg? Is een plaat met één van Prince’ zo lang beloofde gouden schatten er op sowieso de moeite waard, hoe matig de overige tracks ook zijn? En zijn we niet al te streng met onze deceptie als er naast dat edelmetaal ook nog drie best te pruimen tracks op staan?

Veel vragen, weinig antwoorden. We hebben het nochtans op alle mogelijke manieren geprobeerd. Als achtergrondmuziek op de oude transistor in de woonkamer met Qarabag-Anderlecht op het beeldscherm – Prince als wapen tegen totale inertie. Door de speakers van vaders stereo-van-prima-makelij tijdens het zondagse ontbijt – Prince als toemaatje, of door de koptelefoon op een doordeweekse nazomerdag door een godvergeten treinbedding – Prince als poging tot climax, een klus die hij zo lang met verve verrichtte maar waar hij tegenwoordig het spoor bijster lijkt te zijn.

De wereldsong waar we het eerder over hadden is “’1000 X’s and O’s”’. Andermaal die irritante progressieve spelling die The Artist Formerly Known As The Artist Formerly Known As Prince hanteert, maar laat dat het enige euvel aan de ruim vier minuten durende parel zijn. “’1000 X’s and O’s”’ is muzikaal doorlopend sensueel, tekstueel zacht opwindend (U work so hard, U really do // I don’t think that anyone could ever work as hard as U // Hot desert sun, U can feel the heat // Every drop of sweat on your brow is what I am so U best believe) en muzikaal gespeend van alle overdaad en clichématige klanken die de rest van het album zo besmetten. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat “’1000 X’s and O’s”’ bijna 25 jaar oud is.

In zijn hedendaagse productie lijkt Prince zijn eigen Brill Building te hebben opgericht, waar hij volgens een vooraf vastgelegde template nummers schrijft die wat ze te kort hebben in hart, branie en ziel maskeren met drops, blieps en goedkope synths – “’Shut This Down”’ als schoolvoorbeeld op HITnRUN: phase one. “’Like A Mack”’ is in hetzelfde bedje ziek, maar wordt gereanimeerd door de prima stem van protégé Curly Fryz en een niet oninteressant saxintermezzo. In dezelfde categorie: “’This Could Be Us”’, een slomere, lichtvoetigere maar niet noodzakelijk betere versie van hetzelfde nummer op ArtOfficialAge en “’Fallinlove2nite”’, dat naar verluidt niet goed genoeg was voor datzelfde album, maar hier toch verschijnt en niet eens de grootste tegenvaller is. Ga er maar aan staan. Over “’X’s Face”’ (doodsaaie funk), “’Mr. Nelson”’ (matige jam) en “’June”’ (lome sleper) hadden we nog korter kunnen zijn, maar we zijn van goede wil.

Af en toe laat Prince flitsen zien van wat een nummer had kunnen zijn. Zo geeft hij in “’Hardrocklover”’ met zijn vocale ADHD een hint van een areola, maar laat hij de tepel bedekt door als gitaargod niet hoger dan het adjectief ‘aardig’ te mikken, en is “’Million $ Show”’ met die “’Let’s Go Crazy”’ intro veelbelovend en catchy maar finaal toch vooral ook iets dat je met mindere goden associeert.

En net daar knelt het schoentje. Als op zichzelf staand album mag HITnRUN: phase one dan weinig minder zijn dan een banaal niemendalletje, als album dat in de rekken bij de P van Prince aanschuift is het een kleine aanfluiting. Dat Prince twintig jaar geleden betere platen maakte is genoegzaam gekend, maar dat we vandaag moeten zeggen dat hij dat twintig maanden geleden ook deed is een jammere zaak. HITnRUN: phase one is in hoofdzaak weinig meer dan modern dansvloerpuin, en wanneer we luisteren naar Sign O’The Times bevinden we ons in een schijnbaar ander universum. Spijtige antwoorden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier + 12 =