Een maand geleden komt een maat van me op conservatorium aandraven
met een vals geneuried deuntje. “Hoe? Ken je het niet?”. Ik
aarzelend: “Euhm, haha…neen”. “Alé, komaan”, antwoordt hij terug,
“zo’n beest van een song. Ze spelen het overal! Van Keane!”, hoor
ik hem nog mompelen. Waarschijnlijk bedoelt hij Kane, die
lachwekkende wannabe– U2 snollen uit Nederland.
Een week later hoor ik in de auto een ongelooflijke popsong op de
radio. Ik hoor Christophe Lambrecht het liedje afkondigen met
‘Somewhere Only We Know’ van Keane. Onmiddellijk gaat er een
belletje rinkelen. Het was dus toch Keane en niet Kane.
Half neuriënd loop ik toch maar nieuwsgierig naar de platenwinkel.
Het debuutplaatje ligt er aan een schamele 13.49 EUR en aldus
verdwijnt er bijna onmiddellijk een exemplaar uit de winkel.
Thuiskomen, cd-speler open, cd begint te spelen en oh my
god: die bloedmooie single ‘Somewhere Only We Know’. Voor de
tweede keer overwaait kippenvel mijn huid.
Dit is niet the average sound die je van een trio verwacht.
Geen loeiharde gitaren of bassen, enkel een ongelooflijke vocalist
(Tom Chaplin), een pianist (Tim Rice-Oxley) en een drummer (Richard
Hughes). De sound die dit drietal voortbrengt hou je niet voor
mogelijk. Aan de basis ligt ook geen hippe producer (met respect
voor Andy Green)! Neen, hier is gewoon talent aanwezig. Het
volgende nummer ‘This Is The Last Time’ is eveneens van uitstekende
songkwaliteit. ‘Bend and Break’ doet me eigenaardig genoeg denken
aan de vroegere U2 (‘New Year’s Day’). Het nummer neemt echter een
totaal andere wending en mijn geweten is gerustgesteld. “If only
I don’t suffocate…If only I don’t bend and break“, een tekst
die perfect zegt wat de song aan de luisteraar wil duidelijk maken.
‘We Might As Well Be Strangers’, ‘Everybody’s Changing’ en ‘Your
Eyes Open’ tappen uit hetzelfde vaatje: catchy refreinen,
oppeppende melodieën, ontroerende piano build-ups. Het
illustreert mijns inziens de volwassenheid en vooral de
capaciteiten qua songwriting waar Keane voor staat. Enige
minpunten: ‘She Has No Time’, ‘On A Day Like Today’ en ‘Untitled’
hebben een iets meer gedateerde sound dan de andere songs en passen
vreemd genoeg niet echt in het rijtje op ‘Hopes and Fears’.
Godzijdank maken ze op het laatste nippertje toch nog alles goed
met “Bedshaped”, een perfecte keuze om de plaat te voltooien. De
vergelijkingen met Travis zijn niet volkomen onterecht, al was het
maar omdat Keane momenteel ook een hele resem voorprogramma’s met
het bekende viertal verzorgt. In ieder geval, knap debuut jongens!
