Gorki :: Plan B

We weten het, zo gloednieuw is de zevende langspeler (‘Boterhammen’
niet meegerekend) van Gorki niet. De kans is zelfs groot dat u,
wanneer u deze bespreking leest, de plaat allang in huis hebt
gehaald. Beschouw deze recensie in dat geval dan maar als een
opiniestuk, zoals er dagelijks in onze kranten verschijnen naar
aanleiding van gebeurtenissen waarvan we de beelden de dag tevoren
al zagen op tv. En wees gerust: ik zal u niet uitlachen als u de
plaat van Gorki hebt gekocht en goed vond…
Waarom duurde het zolang voordat dat ik me aan deze ‘Plan B’ heb
gewaagd? Ik, die er vroeger steeds als de kippen bij was om de
nieuwe plaatjes van ons aller Vos in huis te halen en een week
later alle liederen uit volle borst meezong? Het antwoord is heel
simpel: ik had er niet zoveel vertrouwen meer in. De debuutplaat
uit 1992 is intussen een klassieker, de opvolger (‘Hij leeft’, uit
’93) was iets minder maar de beste nummers van die plaat waren wel
heel erg goed. Het hoogtepunt uit De Vos’ loopbaan als Vlaams
liedjeszanger is voor mij nog steeds ‘Monstertje’ (’96).
Onze popscene werd dat voorjaar beheerst door een nooit geziene
machtsstrijd tussen Noordkaap (‘Programma 96’), Gorki en De Mens
(‘Wil je beroemd zijn?’). Na ‘Monstertje’ ging het – vond ik toch –
een beetje in dalende lijn. ‘Ik ben aanwezig’, ‘Eindelijk
vakantie’, ‘Vooruitgang’… Niks nieuws en steeds iets minder goed.
Een beetje het Morrissey-verhaal,
met andere woorden. Maar net op het moment dat ik me had
voorgenomen dan maar fan te worden van De Vos’ literaire werk,
staat hij er plots weer met een uitstekend album.
Vreemd genoeg is ook bij Gorki alles bij het oude gebleven en
moeten we niettemin spreken van een heel fijne plaat. Hoe komt dat?
De mayonaise pakt duidelijk weer, ondanks dezelfde ingrediënten.
Wat liep er dan mis in het verleden? De foute eieren? Slechte olie?
We gaan er niet te lang bij stilstaan, want de motor loopt weer
gesmeerd, zoals voorheen.
Net zoals bij de laatste
Morrissey-plaat
kan je ook hier zeggen dat elk nummer op om het
even welke andere Gorki-plaat had kunnen staan. Pas na een paar
luisterbeurten weet je waar het verschil zit: in De Vos zelf. De
Wippelgemnaar heeft nooit hoog van de toren geblazen en is zich
meer dan wie ook bewust van zijn gebreken én van zijn kwaliteiten.
Bij dat laatste zit hem – naar mijn aanvoelen – het verschil: Luc
heeft leren doseren. Bovendien zingt hij beter dan ooit tevoren, en
is hij er als tekstschrijver op vooruitgegaan. Hij heeft natuurlijk
zijn eigen, unieke “idioom” en dat zal altijd zo blijven, maar daar
waar hij vroeger al eens durfde schommelen tussen geniaal en flauw,
gaat hij op ‘Plan B’ nauwelijks uit de bocht.
De nummers één voor één overlopen ga ik hier niet doen. Er staat,
zoals steeds, vanalles op: stevige rockers, kwikzilveren
popmelodieën en prachtige, melancholische luisterliedjes, die nog
jaren de playslist zullen bevolken van Studio Brussel en Radio 1.
Tot er weer eens een nieuwe Gorki-plaat verschijnt, natuurlijk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 5 =