Superdiesel :: Nooit Genoeg!

Eerlijk: we hadden vorig jaar al na een dag de buik vol van dat flauw gegok en we lagen er ook niet echt wakker van. Wie ging er schuil achter Superdiesel? Waren het enkele funky pompbediendes met een teveel aan vrije tijd of was de wereld nog niet klaar voor een schuwe artiest met een extreme vorm van agorafobie? Hoedanook: toen de rook om ons hoofd eindelijk werd weggeblazen bleef nog steeds een erg aanstekelijke single over. Bijna een jaar later blijkt er nog een prima debuut aan vast te hangen ook.

Met "Ticket naar de zon", toch wel het prijsbeest in deze arena, mikten ze al vanuit de wiegende heup vol op de glimlach. Dinosaur Jr. kreeg, alweer een tijdje geleden, onze neuzen ook al op die manier in de richting van het Zuiden met "Take a run at the sun". Op Nooit genoeg! strooien Reinerd D’Haene en Lennard Busé (van Yum, dat hadden we ondertussen wel vernomen) ook kwistig met romige melodieën, die vaak hun anker uitwerpen in de synthpop van die vermaledijde jaren tachtig.

Een enkele keer dwarrelt de chemie jammer genoeg zo van het behang, zonder dat het ergens blijft plakken. De ruimtegeluiden in "Nog even" lijken zelfs niet geschikt om de Battlestar Gallactica op te vrolijken en het slome gitaarwerk neigt naar platte Amerikaanse FM Rock. Op het eind van de donkere discodeun "Slow Motion" doet Lennard een opvallende gooi naar het Stijn Meurisschap, maar verder dan een prima imitatie komt het niet. De tafels en stoelen blijven ook rustig staan na het aanhoren van een portie aantwaarpse rèp in "S.c.a.l.e.", dat slechts een paar draaibeurten leuk blijkt. Al is de zinsnede "me wa badschoam en wa woater / spitterspetterspoater" wel grote literatuur natuurlijk. De spielerei "Seppe’s licht" is verder nog leuk voor familiaal gebruik, maar ach, het staat helemaal achteraan: wat zouden we nog verder vitten. Er vallen immers veel meer mooie momenten te noteren.

De cd wordt bijvoorbeeld al vol drama afgetrapt met de vergeefse zoektocht "Waar ben jij?", een geweldige openbloeiende popsong, waarin we heel even het fragiele van Sigur Ros horen om het na één minuut al te horen verdrinken in een mooi klankbad, waar Electronic nog heeft ingezeten. Het is er mijlenver over, maar tegen Scott Walker ga je toch ook niet zeuren over een viool meer of minder. Viool, gitaar en kloppende synths vechten een stevig robbertje uit om de mooiste melodie, terwijl Lennard zich afvraagt waar die trut in godsnaam naartoe is: ’Waar ben jij / nu ik je nodig heb?’. Altijd iets met die wijven, al levert het deze keer wel een schitterend nummer op.

Over wijven gesproken: Roos Van Acker doet wat onbeduidende backing vocals op "In jouw hoofd", dat zuchtend en schijnbaar futloos wordt ingezet. Het is echter Jeroen Swinnen (ook toetsenist bij Daan) die de show steelt op dit nummer. Aarzelend en plagend wordt ook nog even langs "Swedish Designer Drugs" geschuurd, terwijl het nummer ruim na de verlengingen schuchter solliciteert voor een muzikaal plaatsje op Programma ’96 van Noordkaap.

U kan verder ook nog een eigen prima eightiesfuif houden in uw cd-lader met deze Nooit genoeg!. Terwijl uw gasten de kleurrijke beenverwarmers nog wat optrekken kan er nog altijd wel een herkenningsquiz af: wij hoorden hoe ze The Cure’s "Close to me" proberen na te hijgen op "S.c.a.l.e.", maar punten leverde dat niet op.

Nooit genoeg! is al bij al een heerlijk lenteplaatje, dat de zon nog net iets harder doet schijnen. En – we hebben het KMI net even gebeld – een land als dit kan best nog wat extra zonnestralen gebruiken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vijf =