Pascal Deweze heeft ons ferm bij ons kloten. Nu al drie weken zitten we ons af te vragen wat we aanmoeten met You Kill Me — het nieuwste werkstuk van Sukilove — en nog steeds zitten we een beetje verveeld met het cd-doosje (de cd zelf ligt vanzelfsprekend op) in de handen te draaien. Het zal ons leren Sukilove dankzij hun debuut enthousiast als warme en lieve meeneuriemuziek te catalogeren.
Op het eerste gehoor klinkt You Kill Me immers ongelofelijk verschillend, tegenover hun titelloze debuut van een jaar geleden. Mechanischer vooral: in zowat de helft van de songs jaagt Deweze zijn stem door een vervormer, wat een behoorlijk vervreemdend effect heeft voor iemand waar je van verwacht dat hij opnieuw over meisjes in zomerjurkjes al zingen.
Op You Kill Me lopen de meisjes echter eerder op de maan, zoals in de nogal plat rockende single "Girl On The Moon". Ze zijn ook niet zo gewillig overigens. Geen idee hoe het zit met Dewezes burgerlijke stand dezer dagen, maar er wordt behoorlijk hard gezucht om liefde op You Kill Me: klinkt het in "Start A Life" nog dat het moeilijk een leven te beginnen is zonder lief, in "From A Blue Eyed Girl" wordt regelrecht verzucht "I Need Love".
Na de jammerklacht "Woe" (enige tekstregel: "I don’t feel like I got someone who really loves me") raapt Deweze zichzelf bijeen en scharrelt dan maar in "1234" iemand op. "I know your body but I don’t know your name", en hij doet het met een vettig gitaartje dat recht uit "To Live And Let Die" van Wings lijkt te zijn gelopen. Zo hard hoorden we Sukilove nog nooit rocken. Je hoort dat dit een groep is geworden.
Nu we gewend zijn aan die nieuwe Sukilove en alles in dat licht beginnen te beluisteren, moeten we onze oren plots weer bijstellen. En na de vijfde beluistering krijgen we eindelijk door, dat You Kill Me in de tweede helft gewoon terug de oude Sukilove is. Zowel "Steal Your Love Away" als "I Didn’t Mean It That Way" (met zijn country-feel), hadden op de titelloze eersteling kunnen staan.
Met "Secrets" en het rauwe You Kill Me wordt nog iets harder afgesloten, maar dat verandert ons idee niet meer. Dit is een moeilijkere plaat dan het best sweete debuut, maar dit is nog steeds Sukilove. Om helemaal correct te zijn: dit lijkt meer Sukilove dan de eersteling, die grotendeels Pascal Deweze’s soloplaat was. Dit is de plaat van een groep die groep is geworden, en haar geluid heeft gevonden. En had het niet aan onze verwachtingen gelegen, dan hadden we het er nooit zo moeilijk mee gehad.
