Soulfly :: Prophecy

Braziliaanse brulmeester Max Cavalera levert met zijn groep Soulfly bijna klokvast elke twee jaar een vers album af. Aangezien het kortgetitelde 3 van 2002 dateerde wisten de fans dat ze de komende maanden weer naar de cd-winkel konden huppelen. Het nieuwe snoepgoed heet Prophecy en is uiterst smulbaar.

Toen Max Cavalera in 1997 Sepultura verliet na diepgaande onenigheid met broer en mede-oprichter Igor en Soulfly oprichtte, was het zeker dat de metalwereld een belangrijke band kwijt was. Noch Soulflys zelfgetitelde debuut, noch Sepulturas eerste plaat met nieuwe strot Derrick Green, Against, konden overtuigen zoals Chaos A.D. en Roots dat gedaan hadden. Vorig jaar maakte Sepultura echter een comeback met Roorback, een album dat in het algemeen in goede aarde viel, vooral omdat Derrick Green stilaan zijn draai lijkt te vinden binnen Sepultura.

Max Cavalera, en met hem Soulfly, is al langer terug op de goede weg: na het wat geforceerde debuut kwam het zeer te pruimen album Primitive en de stijgende lijn werd voortgezet met 3. Prophecy zou dus voor een voorlopige climax moeten zorgen in het Soulfly-oeuvre, en die rol neemt de plaat zonder blozen op als het beste Soulfly-album tot nog toe. De karakteristieke vermenging van zwaar beukende metal met etnische muziek heeft nog nooit zo fris en krachtig geklonken, en Cavaleras stembanden lijken nog steeds voor geen knipje versleten.

Het openende titelnummer, tevens de eerste single, zet de boel driftig in gang met dreunende bastonen, aardige gitaareffecten, een ritmesectie die wel elk gaatje toe lijkt te willen meppen, en een lekker brullend refrein. Daarop volgt "Living Sacrafice", dat wel van Chaos A.D. lijkt te komen, zij het in uitgebreide en verfijnde versie. Ook "Execution Style" en "Defeat U" timmeren zich op aloude wijze uw gehoorgang binnen om daar wat bloed in beweging te krijgen.

Het gedeelte dat Prophecy boven de gemiddelde andere metalplaat, of zelfs andere Soulfly-albums, doet uitsteken moet dan echter nog komen: beginnende met de oorlogstrack "Mars" die van pompende riffs ineens overschakelt op flamencogitaar en dub zonder de continuïteit te verliezen. Ook "I Believe" breekt zichzelf op in een atmosferisch dub-landschap, maar meest opvallend is zonder twijfel "Moses". Geschreven met de Servische reggaemetalgroep Eyesburn, vormt deze track een zeven en een halve minuut durende tocht door een indrukwekkende diversiteit aan emoties.

"Porrada" begint met een stukje Spaanse gitaar om daarna weer full speed door te bomen richting de soepele Helmet-cover "In the Meantime" en traditienummer "Soulfly" (deel IV natuurlijk). Prophecy sluit af met het zachte, slepende "Wings" waarbij de stem van gastzangeres Asha Rabouin de elegantie zelve uitstraalt. Het zou wel eens een passende omschrijving voor dit Soulfly-album kunnen zijn: elegantie, maar dan wel elegantie die opstaat tussen bomaanslagen en agressie. Trefzeker!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 1 =