The Crystal Method :: Legion Of Boom

Volgens de mannen van The Crystal Method heeft een goed lied maar drie dingen nodig: een stevige beat, een stevige baslijn en een goede vibe. Geen wonder dus dat al hun songs op de vocals na hetzelfde klinken.

Voor deze nieuwe plaat ging The Crystal Method terug naar zijn roots. Muzikanten Ken Jordan en Scott Kirkland gingen daarom een tijdje draaien in clubs om de juiste vibe terug te vinden. Ze wilden zo dicht mogelijk bij hun debuutalbum Vegas komen en daar zijn ze in elk geval in geslaagd: als we de twee platen langs elkaar leggen, lijkt het alsof The Crystal Method in tien jaar tijd amper geëvolueerd is.

"Starting Over" bijt de spits af: meeslepend, origineel, beweging afdwingend, … Allemaal woorden die bij dit nummer passen als een poedel bij een vrouw van 85. Harde elektronica brengt de luisteraar meteen in de sfeer van het album en onder het motto ’goed begonnen is half gewonnen’ volgt het tweede nummer hetzelfde pad. "Born too slow" begint met een lekker hard stukje gitaar, gebracht door ex-Limp Bizkit-gitarist Wes Borland en daar bovenop komt de halfbezopen —naar het schijnt had hij bij het inzingen een fles whisky op— stem van John Garcia. Opnieuw een stevig en goed nummer, voortbouwend op het eerste en ons nog steeds aangenaam verrassend.

Maar dan gaat het fout. "True Grit" begint op identiek dezelfde manier als de eerste twee nummers: tien seconden solo-instrument, daarna pas de beat. Een déjà-entendu is onvermijdelijk. In het lied zelf is geen greintje variatie te bespeuren. Doorspoelen die handel naar de potentiële single "American Way". Het typische Crystal Method-geluid plus rasechte rap. Ook wie geen fan is van de Verenigde Staten, kan niet ontkennen dat dit nummer een goede dosis aantrekkingskracht bevat. Alleen jammer dat er na drie minuten nog steeds geen verandering in het lied gekomen is, waardoor de zoektocht naar de doorspoelknop opnieuw noodzakelijk is.

We kunnen nog een tijdje doorgaan met het opsommen van eentonige hits. "I Know It’s You", "Broken Glass", "Weapons Of Mass Distortion",… Gelukkig zorgen de nummers "High And Low", "Realizer" en "Wide Open" toch nog hier en daar voor het even omhoogwerken van de rechterwenkbrauw. Een uur onaangedaan blijven zitten is immers slecht voor het spierweefsel.

Tot slot nog meegeven dat The Crystal Method wel eens vergeleken wordt met die andere elektronica-specialisten van The Chemical Brothers. Die vergelijking gaat echter te ver. Waar The Chemical Brothers ons af en toe een rustpauze gunnen en af en toe een frisse wind door hun muziek laten waaien, gaan die van The Crystal Method oneindig door. Bij het horen van dit album wordt het meteen duidelijk waarom XTC zo populair geworden is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee + negen =