Stijn Vandeputte is het nieuwe troetelkind van de Vlaamsche
muziekpers. Daar kan de jongen zelf natuurlijk niks aan doen, je
kiest je vrienden immers niet zelf. We breken er dan ook ons hoofd
niet over waarom uitgerekend deze ‘Euphoric’ meer aandacht krijgt
in de pers dan pakweg 24 of
Winchester Fanfare van
vakbroeders Moodlex en Superlux. Misschien heeft Stijn die bewuste
“X-factor” wel, die naar het schijnt onontbeerlijk is om het te
maken als idool. En een idool in wording is Stijn vast en zeker.
Dhr. Vandeputte is immers niet enkel sant in eigen land, ook
Berlijn (na Wenen het nieuwe epicentrum van de Europese
dance-scene) gaat al gewillig plat voor onze landgenoot. En if
you can make it there, dan zijn anywhere de gevolgen
niet meer te overzien!
Een paar maanden geleden werd de gesmaakte e.p. “#1″ op pad
gestuurd, om het terrein te verkennen als het ware. Het leverde hem
meteen twee hits op, het erg catchy, funky-as-hell swingende
‘Sexjunkies’ en ‘Wiezeddegij?’, die ook op de langspeler niet
ontbreken. Wie ‘#1” in huis haalde zal zeker niet voor verrassingen
komen te staan of plat achterover slaan van deze plaat, maar
niettemin breed grijnzend vaststellen dat het feestje nog lang niet
voorbij is. De eerste negen tracks op deze plaat werden dan ook
zonder uitzondering op de wereld gezet om de mensheid te plezieren
met een stevige brok pretentieloos amusement en a good time
te bezorgen.
Op het eerste gehoor klinkt de plaat ook alsof ze intuïtief werd
ingespeeld en opgenomen, maar als je goed luistert, merk je dat
over elke noot, elke beat en elke bliep drommels goed werd
nagedacht. De muziek op ‘Euphoric’ is geen ondoorzichtige,
onsmakelijke brij die komt bovendrijven aan het oppervlak, maar een
fraai geboetseerd pop(plaat)je zonder overbodig gelul. Natuurlijk
klinken de echo’s van Prince, Kraftwerk en de elektropop uit de
eighties door in de songs, maar daar malen wij niet om! De speelse
zang en (dito) teksten zorgen ervoor dat we nu al kunnen zeggen:
dit is onmiskenbaar Stijn! Het enige minpuntje is het voorlaatste
nummer, ‘Carrément gratuit’. We nemen het er echter niet alleen
gratis en voor niks bij, we bedekken het zelfs met de mantel der
liefde. Met zijn 1’14” is het zelfs geen echte song, maar de
scheidingslijn tussen de reeds genoemde negen daverende danstracks
en het slotnummer (tevens hoogtepunt) van de plaat, het
ongelooflijk fantastische ‘G.Daddy’, waarop Stijn de hulp krijgt
van niemand minder dan Raymond van het Groenewoud op gitaar en op
Rhodes.
Vierenveertig minuten en eenendertig seconden nadat we dit schijfje
in de cd-lader schoven kunnen we maar één ding besluiten: deze
Stijn wordt een Hele Grote!
