Stijn in 4-D, 25 oktober, AB Box

"Lieve schatten, I feel like doing some Justin tonight", dixit Stijn en toegegeven, dat is geen slechte instelling voor een speciale avond als afsluiter van een lange reeks optredens. Stijn verwent een gemotiveerde AB met stomende blankemensenfunk, het betere heupenwerk en sympathiek enthousiasme.

Moet er nog Stijn zijn? ’s Lands funkmeister heupwiegde in het voorbij jaar van Kortrijk, over Leuven naar Tongeren en overal daartussenin, op het ritme van The World Is Happy Now, zijn overtuigende tweede album. Daarnaast kon u handjes schudden met de sympathieke electroprince op de weide van velerlei festivals te lande of mocht u zich opwarmen aan ’s mans zwoele kontdraaierij tijdens een voorprogramma hier of daar.

De oplettende econoom distilleert uit deze inleidende paragraaf zonder verpinken de trefwoorden marktverzadiging, overexposure en de bijbehorende marktwaardedaling. Een marketingjongen die bij de les is, antwoordt daarop met rebranding: hetzelfde product, andere naam. In de AB zijn ze mee met de tijd en dus mag Stijn Vandeputte vanavond zijn ding doen binnen een ’uniek’ concept met een iets minder unieke naam. Stijn in 4-D wordt aangekondigd als een optreden in vier delen: Stijn solo, Stijn met band, Stijn met strijkers, en als kers op de taart, Stijn geruggensteund door Raymond Van Het Groenewoud.

Gelukkig blijkt het vanavond op het podium allemaal niet zo strak en geregisseerd te moeten als het vooraf op papier lijkt. Stijn ontpopte zichzelf met zijn laatste album al van zwoelkoele electronicakikker tot muzikaal dresseur van een funky begeleidingsband, en die formatie vormt ook de kern van het optreden vanavond. De aangekondigde uitstapjes zitten hier doorheen verweven zodat de set nooit aanvoelt als de gevreesde combinatie van vier afzonderlijke onderdelen. Deze vorm geeft Stijn de mogelijkheid de veelzijdigheid van The World Is Happy Now live ten volle te etaleren.

De spilfiguur binnen de groep muzikale klasbakken die Stijn rond zich verzameld heeft, is de wat schuchtere duivel-doet-al Jon Birdsong (de man werkte onder andere met Beck). Hij hielp Stijns elektronische Sexjunkie-universum aankleden met een batterij blazers, en dat muzikale jasje zit meneertje Stijn als gegoten. Birdsong schreef ook de arrangementen voor de strijkers die het optreden Kronos Quartet-gewijs op gang mogen trekken om dan over te gaan in het melancholische "Seaseason" en het oudere "Is It You". Een muisstille AB maakt kennis met het ingetogener werk van een netjes in het pak gehesen Stijn.

Lang houdt het intieme onderonsje niet stand: het swingbeestje kriebelt bij Stijn en daarom wordt het ’groepje’, zoals hij het zelf noemt, op het podium geroepen (kom groepje, kom). Het strakke vestje gaat uit en de bovenste hemdsknoopjes mogen open. Op "ShitRightNow" verdringen de funky trompetjes en saxofoonpartijen de strijkers, en de heren podiummeesters werken zich enthousiast naar dansbeesten "Gasoline & Matches" en "YDont’U". Van achter een muurtje met synthesizers en computers dirigeert Stijn de muzikanten door zijn songs heen. De geroutineerde groep neemt uitgebreid de tijd en laat in de uitgesponnen versies van de nummers plaats voor een solootje links, een danspasje rechts en wat gerap in het midden. Het publiek laat zich geleidelijk aan ook meesleuren door Stijns enthousiaste opzweepwerk: "If you came to party, why don’t you party?"

Met prijsbeest "Sexjunkie" en enkele publieksmeisjes op het podium maakt Stijn de overgang naar een rondje soloslim spelen. Hij lacht eens met het electrolabeltje dat zijn muziek steevast en wat onterecht opgeplakt krijgt door stevig uit te halen met echte ’oldschool’ electro: zware bassen en new-wave synths. Wanneer na "Hot & Sweaty" Raymond het podium opkomt, is de buit binnen. De band tussen beide artiesten is op het eerste gezicht niet helemaal duidelijk maar blijkt gauw wanneer ze zichzelf en het publiek kostelijk amuseren met "Kip aan ’t Spit". De man die ooit zong over passie en vuur en de jonge funkprins delen de drang om een publiek koste wat het kost te begeesteren en te doen bewegen. Afsluiten in schoonheid doet Stijn met de Doe Maar-cover "Smoorverliefd", het prachtige "MakeNoSense" en een finale buiging.

Moet er nog Stijn zijn? Het applaus na een avond klinkt als een een overtuigend ’jazeker’. Van marktverzadiging is voorlopig geen sprake, een bewijs dat muziek dan toch niet steeds binnen een economisch kader te vatten is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien + tien =