Je hebt van die momenten dat Thom Yorke een buitenaardse kever lijkt en Jack White een overgewaardeerd museumstuk. Het zijn dagen waarop je een hoek van 180 graden wenst te maken in je muziekkeuze. Onze cultuur focust zich op wat de Angelsaksen ons voorschotelen en heel af en toe wil je volledig losbreken. Op zo’n momenten is Dionysos wat je nodig hebt.
Toen ondergetekende zich naar de Fnac begaf om tot aanschaf van het live-drieluik Whatever The Weather over te gaan, was hij zich volledig onbewust van de anekdote die in de prijs begrepen zat. Bij Fnac sloeg de verwarring toe over het genre waaronder Dionysos geklasseerd zat, waarop het personeel ijverig begon te zoeken tussen de pop, de folk, de world en de Franse chansonniers. Wat bleek? Men had Dionysos apart gelegd want niemand wist deze parel met zekerheid te klasseren.
We hadden Dionysos al veel langer aan jullie moeten voorstellen. Begin 2002 om precies te zijn. Toen verscheen Western Sous La Neige, het derde album dat onder de vleugels van Steve Albini werd geproduceerd. Hij is de man die In Utero tot haar huidige status bracht en we hadden dus veel beter moeten weten. In ons voordeel pleit dat we met deze recensie allesbehalve slecht bezig zijn in dit land der blinden.
Western Sous La Neige stond anno 2002 wereldwijd op nummer één als het allerbeste Franstalige album. Het is dus niet zo verwonderlijk dat Whatever The Weather niet één, maar drie live albums omvat. Twee albums daarvan werden op cd uitgebracht, een elektrisch en een akoestisch album. Het derde album eindigde als een live dvd die meer dan twee uur in beslag neemt.
Het leeuwendeel van de songs op Whatever The Weather beslaat het glorieuze materiaal van Western Sous La Neige. Dat album verschilt nogal met het debuut Happening Songs. Laatstgenoemde bevat uitsluitend Engelstalige nummers en het idee van de Franstalige nummers is gegroeid bij de brainstorming voor het tweede album Haïku. Dat heeft tot songs geleid die beide talen in overheerlijke cocktails vermengt: weliswaar een nachtmerrie voor de Franse chauvinisten maar een zegen voor de jeugd die Dionysos met superlatieven als ’revolutionair’ en ’cool’ vereenzelvigt.
Een live-album heeft niet vaak iets te voegen aan het palmares van een band. Toch is het altijd leuk om de kwaliteiten van je idolen bevestigd te zien. Dionysos brengt verschillende versies van bepaalde songs en ook de obligate covers worden niet geschuwd. Ze gaan bij de elektrische versie van "Longboard Blues" zelfs zo ver dat ze het nummer vermengen met het refrein van PJ Harvey’s "Rid Of Me". De live-dvd brengt zowel akoestische als elektrische nummers en bevat zes extra videoclips. De fans worden dus volledig in de watten gelegd, wat ook wel mag voor een release met overwegend commerciële doeleinden.
Wat de toekomst van Dionysos betreft, kunnen we u geruststellen: geen enkele Franstalige rockband heeft ooit meer onze aandacht kunnen opeisen. Deze band is zeer speciaal en lijkt zelfs een eigen genre te stichten, waarin indierock met folk en country vermengd wordt. En het mooiste moet nog komen: hun muziek is zo vanzelfsprekend dat Dionysos wel altijd lijkt te hebben bestaan. Wij kijken dan ook vol afwachting uit naar hun volgende studioalbum en hopen u dan even enthousiast als nu een goednieuwsshow te kunnen verkopen.
