Wat moeten wij met de zoveelste plaat over verloren liefde? Een muziekliefhebber is al verplicht zijn heil in het buitenland te gaan zoeken. Daar kwamen wij uit op Dionysos, een van de meest originele bands die de Franse muziekwereld ooit heeft voortgebracht, en die met Monsters In Love alweer een nieuwe plaat vol sprookjes klaar heeft.
Het is niet aan Dionysos besteed het zoveelste gewone bandje in de rij te zijn. In plaats van in het Frans of in het Engels te zingen, kiest de groep voor lyrics waarin beide talen in elkaar overvloeien. En alsof dat nog niet volstaat, klinkt de groep ook nog eens als een lekker rockende indieband die de pedalen is kwijtgeraakt, toen deze zich in de folk begon te verlekkeren. Maar zie, laat dat nu nét de kracht van Dionysos zijn, want er is op deze aardkloot immers maar één groep die aan die beschrijving voldoet.
Het gaat de groep alvast voor de wind. Dat valt onder andere op te maken uit de drukke concertagenda, maar ook uit de credits van Monsters In Love. Die vermelden John Parish als de opvolger van Steve Albini, die de productie van de doorbraakplaat Western Sous La Neige nog voor zijn rekening nam. Die link naar de Angelsaksische muziekwereld benadrukt Dionysos nog iets meer in "Old Child", dat de groep samen met The Kills opnam.
Paradoxaal genoeg is net dat nummer er het bewijs van dat al die naar commercie stinkende make-up geen enkele invloed op Dionysos heeft gehad. Zo hadden wij zelfs nooit iets van de bijdrage van The Kills gemerkt, als de groep niet in koeien van letters op de hoes van Monsters In Love vermeld had gestaan. Wie "Old Child" écht aandachtig beluistert, merkt VV en Hotel wel eens ergens op, maar komt ook tot de vaststelling dat die bijdrage in Dionysos’ eigenzinnige klankspel gedoemd is een snelle verdrinkingsdood te sterven.
Een nieuwe plaat betekent in Dionysos-termen ook nieuwe personages. Dat is deze keer geen jonge jedi, die zich tijdens het oefenen met zijn lightsaber al eens aan de regen elektrocuteert, en ook al geen jong meisje dat in de bomen klimt om er vogels te coifferen. Op Monsters In Love hoedt u zich beter voor de uit de dood verrezen Giant Jack of voor de geest van Bloody Betty, die niemand minder dan George W. Bush in zijn dromen kwelt. Of wat dacht u van "La Métamorphose De Mr Chat", het verhaal over een nachtraaf die door een tovenaar bij wijze van bestraffing in een kat wordt veranderd?
Als Dionysos het thema van de liefde al eens niet schuwt, blijkt de groep ook daar zeer speciaal in. Zo is "Lips Story In A Chocolate River" hét schoolvoorbeeld van hoe kinderlijke speelsheid de grootste clichés de wereld uit kan helpen, al zal de titeltrack "Monsters In Love" ook wel niet al te veel moderne koppels aanspreken.
Dat Dionysos met Monsters In Love niet van zijn pad wijkt, maakt onze rekening niet. Dat is een verwijt dat we geen enkele band die zijn eigen niche in de popmuziek heeft uitgevonden ooit zullen maken. Een groep die platen van de kwaliteit van Western Sous La Neige en Monsters In Love maakt, mag dat voor ons eeuwig blijven doen, en zal daarbij altijd op onze interesse kunnen blijven rekenen. En daar is geen Vlaams mediacircus tegen opgewassen.
