de portables :: Girls Beware

Als onschuldige cherubijntjes beloofden ze ons op hun vorige platen nog een rozentuin, ditmaal zijn de heren Portables van idee veranderd: meisjes opgepast, dus. "Dit moet het jaar van De Portables worden", is bij (K-RAA-K)³ besloten en het aanvalsplan is alvast overtuigend: tegen Girls Beware is geen mens met smaak opgewassen.

Als goede minaars zorgen de heren Portables op hun vierde cd voor een deftig voorspel met "Flash (Foreplay)": onder een elektronisch bewerkt instrumentaaltje duikt een dub-achtige bas op en weer onder. Gaandeweg komt een stem bovendrijven, zonder dat die iets spectaculairs heeft mee te delen. En dan is het tijd voor het echte werk.

Naadloos gaat het naar "How It Feels", en duidelijk wordt wat we al beweerden bij het verschijnen van Rosegarden: van all things postrock zijn De Portables ongetwijfeld de meest poppy gevallen. Nog meer dan "Here I Stand" van op die vorige full-cd is dit een echt nummer met strofes en een onweerstaanbaar refrein. "Hawaii", dat daarna komt, doet het met een wel zeer dronken — laat ons zeggen: complèèt doorzopen — piano en diezelfde lage, gezapige bas uit het openingsnummer. Gewèldig

Dat Girls Beware! aanvankelijk een akoestische plaat moest worden, is nog na te trekken op "Bert Tres Emo" en het daaropvolgende "The Riddesonofa" , maar de heren kunnen het niet laten om daar allerhande effectjes onder, over en tussen te smijten. Net zoals "Flash (halfway)" — deel twee in de driedelige saga: het thema wordt hernomen, maar ondertussen is het wel de soundtrack van een kitschfilm geworden.

Meer en meer heeft ook de elektronica zijn intrede gedaan in de wondere wereld van De Portables en vaak gaat het resultaat in de richting van indietronics. Zonder dat de laptop echter gaat primeren: eerder zorgt hij voor subtiele inkleuring en accenten op de achtergrond, de hoofdrol blijft gereserveerd voor (voornamelijk) akoestische gitaren. Wanneer een sax voor ondersteuning komt zorgen als in het prachtig dromerige "Attack Of The Drones", duiken herinneringen op aan Angelo Badalamenti’s soundtrack voor Lost Highway en Piet Goddaers zijproject Sunzoo Manley.

"Happy With The Way Things Are" klinkt naïef als een gehersenspoelde baby op foute uppers en net daarom vermoeden wij er iets als een protestsong in. Superieure ironie waarin we heel wat onvrede ontwaren. Of ligt dat aan ons? De song is in elk geval andermaal briljant, dromerig en trippy.

Zo begint ook het laatste luik van "Flash", maar al snel laten de jongens zich helemaal gaan en wordt het een gestoei met beats en elektronica tot dat Portables-go-trance-project in de verste verten niet meer zo ondenkbaar lijkt. Wij duimen alvast dat ze ooit Sylver van de nummer één-positie zullen stoten..

Girls Beware! is een ongelofelijk àf werkstuk. Dit moet de grote entree van De Portables worden bij het grote publiek: experimenteel en toch meefluitbaar, catchy en toch met diepgang. Girls Beware!, maar zelfs deze kerel is rond hun vinger gewonden: misschien is het maar best dat de redactrice die de bespreking eerst ging doen haar exemplaar verloren legde…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − negen =