Dionysos :: La Mécanique Du Coeur

Wat doe je als je je eigen muziek al hebt uitgevonden, maar dat toch nog een te gratuite reden vindt om een nieuwe plaat uit te brengen? Het conceptuele La Mécanique Du Coeur is Dionysos’ antwoord op een dergelijke vraag.

Een publiek dat je te fel verwent, wordt op de duur te kritisch. Het is een probleem waarmee Dionysos na het excellente Western Sous La Neige en het evenwaardige, maar eveneens minder verrassende Monsters In Love ongetwijfeld oog in oog mee is te komen staan. Daarom koos de groep voor een trucje dat reeds door veel groepen in de geschiedenis van de popmuziek werd gebruikt: het idee van een conceptalbum.

Met die keuze was het probleem echter nog niet volledig van de baan, want het concept van feeërieke verhaaltjes maakt immers reeds langer een deel van Dionysos’ identiteit uit. Daarom baseerde Dionysos zijn nieuwste plaatje maar ineens op een echte roman van Mathias Malzieu. En om nog net iets verder te gaan, nodigde de groep ook maar ineens een hoop Franstalige bekendheden uit om La Mécanique Du Coeur mee te komen inzingen. Het gevolg is een plaatje dat zeker wel eens de moeite loont om een luisterbeurt te gunnen.

Nieuwe artiesten brengen uiteraard nieuwe ideeën en dat merk je bijvoorbeeld in "La Berceuse Hip Hop Du Docteur Madeleine" met Emily Loizeau: het nummer klinkt zoals hiphop zou klinken indien er in Dionysos’ sprookjesrijk gerapt zou worden. Van de samenwerking met Arthur H kan men iets gelijkaardigs beweren: wanneer Arthurs zware stem invalt, klinkt Dionysos bijna alsof onze eigen Arno zich op zigeunermuziek amuseert. Het zijn fantasierijke uitstapjes en in het van nature fantasievolle rijk van Dionysos vallen ze uiteraard niet uit de boot.

Het interessantste aan deze uitstapjes is dat ze eveneens muzikale mogelijkheden voor de toekomst aanreiken. Neem nu het met Olivia Ruiz opgenomen "Candy Lady": een deel van het nummer is in het Spaans gezongen en het liedje flirt met Nancy Sinatra en Lee Hazlewood, maar meer nog dan een creatieve fantasie, is het misschien wel een leuk idee om op een eventuele volgende plaat verder uit te werken.

Dat niet alle bijdragen van begenadigde zangers komen, maakt La Mécanique Du Coeur niet bepaald minder speciaal. Zo mag spoken word-artiest Grand Corps Malade het album in nummers als "Thème De Joe" en "Le Retour De Joe" met begeleiding van een piano van litteraire intermezzo’s voorzien. Uitsmijter "Epilogue" met voetballer Eric Cantona volgt hetzelfde principe: hij zingt niet, maar leest gewoon een stukje voor uit Malzieus roman .

Dat Dionysos met La Mécanique Du Coeur nogmaals een vervolg aan zijn succesverhaal heeft kunnen breien, lijdt bijgevolg geen twijfel. Toch maakt het nieuwe plaatje meer dan de vorige albums duidelijk dat metaalmoeheid zelfs voor Dionysos geen utopie meer is. Na een paar platen lijkt de dreiging dat het publiek stilaan het gevoel krijgt Dionysos wel gehoord te hebben, immers groter te worden. Een paar handige trucjes kunnen weliswaar voor een klein uitstel van executie zorgen, maar hoe lang het publiek hun snoepjes nog zal lusten, is natuurlijk maar de vraag. Dat een volgende vuurdoop in de vorm van een volledige plaat zonder te veel bijdrages van andere artiesten dat vlug mag uitwijzen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − twee =