8 MM



122 min. / USA

‘8 MM’ pakt een op het eerste gezicht weinig
waarschijnlijk onderwerp aan voor een grote Hollywoodse studiofilm:
het pornomilieu, en dan meer bepaald de zogenaamde
snuff-movies.

“Snuff-movies zijn een mythe uit de porno-industrie, ze bestaan
niet echt. Wat je te zien krijgt is goor en moeilijk om naar te
kijken, maar het zijn en blijven special effects.” Dat zegt
hoofdpersonage Tom aan het begin van deze film. Uiteraard zal hij
ongelijk blijken te hebben. De weduwe van een rijke industrieel
vindt een dergelijk filmpje in diens kluis na zijn overlijden. Een
jong meisje wordt vreselijk verkracht en vermoord. Is de film echt
of nep? Ze haalt er detective Nicolas Cage bij om de zaak uit te
zoeken, wat resulteert in een zoektocht doorheen de laagste
instincten van de mens en de onderbuik van de Amerikaanse
maatschappij.

De film roept vage herinneringen op aan ‘Hardcore’ van Paul
Schrader uit 1977, die over een diepgelovige man ging wiens dochter
in dit milieu verzeild raakt. Ook hier zou je kunnen zeggen dat er
sprake is van een zeker gemoraliseer; zelfs het onvermijdelijke
hulpje dat de held ontmoet, noemt zichzelf een freak, en het idee
van legale porno komt zelfs niet bij de makers van ‘8 MM’ op. Niet
dat dat echt nodig is, natuurlijk; snuff-movies en al wat daarbij
hoort, maakt betere cinema. Niet echt verwonderlijk dat de film
geschreven werd door Andrew Kevin Walker, de man die ook
verantwoordelijk was voor het script van de al even duistere
thriller ‘Seven’. ‘8 MM’ is op zijn
zachtst gezegd een controversiële film; goedkoop sensatiegezoek
volgens de énen, een effectieve thriller over gigantische
criminelen volgens anderen. Het feit dat hij geregisseerd werd door
Joel Schumacher, een regisseur die nooit vies is geweest van grof
geld of sensatie-effecten in zijn films, wil althans wel het een en
ander zeggen. Neem bijvoorbeeld de scène waarin Cage één van de
daders in een leeg pakhuis opgesloten heeft. Hij wil de schurk –
een waarlijk ontaard personage – vermoorden, maar kan de moed niet
vinden. Om die toch te krijgen, belt hij de moeder van het
slachtoffer op en vraagt haar om hem te vertellen hoeveel ze van
haar dochter hield. Cage speelt deze scène huilend en met een
ongekende intensiteit – pure manipulatie van het publiek, maar ik
wil iedereen uitdagen om er zich niet aan te laten vangen. ‘8 MM’
is schaamteloos, en ik veronderstel dat dat juist één van zijn
beste kwaliteiten is – hij zoekt geen verontschuldigingen, en
uiteindelijk ook geen artistieke pretenties om zijn ware intenties
te verhullen.

Ironisch is wel dat de motivaties die het publiek waarschijnlijk
zal hebben bij het bekijken van ‘8 MM’ ongeveer dezelfde zullen
zijn als die van degenen die naar dergelijke snuff-movies kijken,
zij het dan in veel mindere mate – gelukkig. Uiteindelijk zoeken we
ook naar heftige emoties, en die weet men tegenwoordig enkel nog
met extremen op te roepen – extreme seks, extreem geweld of zoals
hier, een blik op extreme smerigheid. Een afkeurende blik, jawel,
maar ondertussen laat je wel juist die beelden zien waarvan je
hoopt dat je publiek ze “in het echt” afstotend zou vinden, als…
entertainment.

Dat alles neemt niet weg dat ‘8 MM’ zeker een onderhoudende film
is, indien opzij gezet van eventuele morele implicaties. Vooral het
optreden van Joaquin Phoenix, in één van zijn eerste grote rollen
in een grote film, is opvallend. Hij brengt genoeg
zelfrelativerende humor in zijn personage om een aantal choquerende
momenten min of meer draaglijk te maken.

‘8 MM’ is supercommercieel, manipulerend en sensatiegeil. Maar hij
werkt wel.

http://www.eightmillimeter.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 1 =