Blond. Om één of andere reden lag die titel voor de hand. Na Sex verandert alles en Liefde was het een evidente volgende stap. Wij suggereren voor de volgende plaat alvast het adjectief Dom. De nieuwste plaat van De Mens toont waar de groep sterk in is, maar even goed zet het de tekortkomingen nog eens goed in de verf.
"Kamer in Amsterdam" laat al meteen horen waar het de groep met Blond om te doen was: het moet vuiler en het mag terug harder. Op die single na is dat echter geen verbetering. De Mens rockt dan wel opnieuw, vaak zijn het nummers die de muzikale ongein niet overstijgen.
"Walter Grootaers is overal! " is niet meer dan spielerei, die slechts één keer grappig is, net als het volstrekt overbodige "De Nationale Kont". Frank Vander Linden was bij het maken van deze plaat duidelijk in een allerminst diepzinnige bui, maar onderhuids bulkt het van de ergernissen. "Engels is een mooie taal" geeft voor eens en altijd antwoord op een te vaak gestelde vraag in interviews, "Maak je weer reclame voor jezelf als verschijnsel?" is ronduit nijdig. Het eerste is helaas een strontvervelend lied, net als "Mislukt", dat inderdaad allesbehalve geslaagd is.
Het werd al langzamerhand duidelijk met Wil je beroemd zijn?: Vander Linden is op zijn best als hij niet al te gelukkig is. ’s Mans eerste twee platen zijn halve Nederlandstalige klassiekers, sindsdien kwam het succes en werd het allemaal te gemakkelijk en met navenant resultaat.
Slechts bij toeval raakt De Mens nog eens een juiste snaar. "Dageradeloosheid", "Is er een plaats?",… het waren heerlijk oprechte songs op Sex verandert alles, die nog door geen duizend "Sheryl Crow I need you so"’s geëvenaard kunnen worden. Blond telt twee nummers die in de buurt komen van die liedjes. "Billy heb je mij gehoord?" is heerlijk weemoedig en ook afsluiter "Ellendegem" raakt een gevoelige snaar.
Kunnen er nog mee door: het kwaaie "Maak je weer reclame voor jezelf als verschijnsel?" en het heerlijk onnozele "De anti-blondine". Het folky "Kim is dood" neuriet ook aardig mee, maar dat is het zowat. De nieuwe Mens is een beetje zoals de vijf vorige, maar dan minder geïnspireerd. Frank Vander Linden en de zijnen blijven ter plaatse trappelen en zien zich op die manier geconfronteerd met een enorme achteruitgang. Jammer, maar wij leggen liever nog eens "Irene" op.
