Everclear :: Slow Motion Daydream

Er zijn zo van die groepen die altijd wel weer opduiken met een hitje, misschien twee, per nieuw album, maar die toch nooit écht blijven hangen. Everclear hoort al een aantal jaar bij die categorie en daar zal hun nieuwste, Slow Motion Daydream, geen verandering in brengen.

Tot nader order scoorde Everclear in deze kant van de wereld hun grootste hit met de klassesong "Father of Mine" van het So Much For The Afterglow-album (1998), hun tweede na de officiële debuutplaat Sparkle and Fade in 1996. Daarin vonden luisteraars de getuigenissen van Art Alexakis over zijn relatie met zijn vader en moeder, het leven in de slechtere buurten van California, drugs en alcohol.

Met de dubbele release Songs From an American Movie, bestaande uit het akoestische album Vol. 1, Learning How to Smile en het hardere vervolg Vol. 2, Good Time For a Bad Attitude, verloste Alexakis zich opnieuw van enkele innerlijke demonen en frustraties omtrent zijn echtscheiding. Het nieuwe Everclear-album is het eerste dat de blik ook uitdrukkelijk naar buiten richt en maatschappijkritisch wil zijn.

Alexakis’ kritische visie strandt echter vrij snel. Niet alleen in het aartslelijke artwork, maar ook — en vooral, want bij details staan we niet te veel stil — in de tamme songs die eruit voortkomen. Opener "How to Win Friends and Influence People" bijvoorbeeld: een tiental keer te opvallend ironisch "It’s a beautiful day, yeah" roepen, even zeggen waar je niet in gelooft en proclameren dat mensen elkaar graag miserie aandoen… Zoiets smaakt naar cola zonder prik, of lauw bier dat twee uur geleden getapt werd.

Het kan echter nog slapper. "Science Fiction" is een glaasje speeksel, van uw buurman dan nog wel. Ofwel drink je zoiets in één keer leeg, ofwel gebruik je je toegestane pasbeurt. Wij kozen uiteraard voor optie nummer twee. Wat naast de slappe uitvoering minstens evenzeer gaat storen, is de ondanks-deze-rotmaatschappij-geloof-ik-toch-dat-alles-nog-goedkomt-attitude van Alexakis. Vergeef ons, maar soms denken we stiekem bij onszelf: dat kan alleen een Amerikaan zo serieus menen.

Met die twee misbaksels zijn gelukkig de slechtste nummers al van de baan. Voor de rest van Slow Motion Daydream komt het met het niveau van de teksten nooit meer echt goed, maar de songs zijn tenminste beter. Waarschijnlijk ook omdat ze over het algemeen niet meer zo serieus of moraliserend klinken. Best aangenaam, maar nog steeds matig zijn nummers als "I Want to Die a Beautiful Death", "TV Show", en "Sunshine (That Acid Summer)".

Boven de middelmaat verheven, is de toffe eerste single over killer babes die hun wilde haren verliezen "Volvo Driving Soccer Mom", "New Blue Champion", en vooral het schrikwekkend ontmantelende "Chrysanthemum" waarin de ware sterkte van Art Alexakis naar boven komt. Die ligt zeker niet in woede-uitbarstingen of al dan niet ironische schimpen op de manier waarop de wereld draait, maar wel in de momenten waarop hij zelf even moet slikken van zijn eigen donkere gedachten of de dingen die hij effectief meemaakt.

Hoewel ze zeker hun best doen, klinkt Everclear op Slow Motion Daydream te mak. De productie – nochtans grotendeels door Alexakis zelf – is misschien ook wel een beetje te gladjes voor een album dat wil rocken. Everclear blijft, althans voorlopig, in dat groepje van bands zoals Third Eye Blind, Ben Folds Five en Matchbox Twenty thuishoren: niet slecht, maar te weinig spierkracht om een heel album te boeien en een fatsoenlijke doorbraak te forceren. De fans mogen dit album niet missen, andere liefhebbers wachten misschien beter tot er eens een "Best of" uitkomt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 10 =