Tien jaar White Water, elf jaar later. In De Roma vierde The Slow Show net iets te laat de significante verjaardag van zijn debuut. Het hield daarbij de teugel in, maar wist hem bij momenten ook net iets te veel te vieren.
Je kunt drinken. Roken. Blowen tot je blauw ziet. Heroïne gebruiken – als het écht moet. Maar de grootste verslaving blijft toch die hang naar nieuwe muziek. Daarom gaat yours truly elk jaar naar een showcasefestival of twee; omdat een mens nieuwe bandjes toch altijd het best live leert kennen. Dan hoor je pas echt hoe het vlees in de kuip klinkt, wat onzin is en wat echt. En heel echt, zo klonk The Slow Show begin 2015 in een Groningse kerk die per politieorder was opgevorderd als concertzaal. Daar stond een band die zijn zaakjes op orde had, een aantal wereldsongs onder de arm droeg, en een goeie plaat klaar had om drie maand later op de wereld los te laten. Het zou het begin van een bescheiden carrière zijn die elf jaar later tot terugblikken noopt, en in De Roma viel geen mens zich daar een buil aan.
Net als toen begon het met dat koor-van-op-band, en Rob Goodwin die op bijna onhoorbaar niveau prevelt “I’m sorry I’m leaving”. Onzin, natuurlijk: hij is hier pas, en in een comfortabel rare krul geplooid achter zijn microfoon zal hij hier nog wel even blijven staan. Dat het vreemd is dat de blazers uit een doosje komen, en de altviool van Roosmarijn Tuenter bijna onhoorbaar is? Altijd al het pijnpunt van The Slow Show: wat op plaat kon, daar is live geen budget voor, en dat wordt al eens absurd, zoals in het luid openbarstende “Mountbatten” aan het eind van de set.
Wat krijgen we tussenin? Zeven nummers uit dat White Water waarmee de groep zich in maart 2015 aan de wereld voorstelde, om te beginnen. Dat is niet de hele plaat, want “we voelen de songs niet meer als toen, dus we spelen ze ook niet meer zo”, legt Goodwin uit. En sommige dus ook gewoon niet meer. Je merkt dat soms. Hoe goed de band ook speelt, er hangt een afstandelijkheid die geen emotie toelaat.
Tot “Brother” in derde positie toch weer wat loswoelt. Nog steeds doet niemand zo goed begrafenisdrums als Chris Hough, Goodwin bromzingt zich een weg door de treurzang over de gestorven broer van zijn grootvader. De band smijt er meteen klapper “God Only Knows” (geen familie van dat andere) achter aan, en het is jammer dat nieuwe toetsenist Martin Rott het iets te veel jazzy fills geeft om goed te zijn.
Het valt niettemin op dat de band hier eigenlijk een half unplugged-concert geeft. Het volume staat halfzacht, de toon is ingehouden, en om eerlijk te zijn bevalt dat. Het maakt van “Paint You Like A Rose” een mooi rustpunt, eentje dat er voor zorgt dat het frustrerend is hoe “Bloodline” daarna met de eeuwige venerische meeklapziekte wordt geleverd. Natúúrlijk bouwt de band het uit tot de epische showstopper die het ooit op het einde van de set was; we moeten meezingen. Niemand blijkt even goed als Goodwin: had ik zo kunnen voorspellen.
The Slow Show is niet doorgebroken, en je vraagt je af waarom. Ze waren subtiel genoeg om hele Tindersticks- of The Nationalfanclubs mee te slepen, hinten genoeg op het epische uitbarsten van Coldplay om zelfs breder dan dat te durven dromen. Het is niet gebeurd. Het viertal vond net genoeg luisteraars om een leefbaar bestaan, een respectabele carrière uit te bouwen. Waarom dat meer had mogen zijn, horen we wanneer White Water wordt losgelaten, en Tuenter in “Hurts” een prachtige tegenstem inzet. Deze band had sowieso meer verdiend, maar hinkte misschien altijd te veel op twee benen.
Weer een triomfantelijke reprise, immers, aan het einde van “Ordinary Lives” en je ziet er in gedachten het confettikanon bij, in “Vagabond” noteer je nogmaals hoe de band te gemakkelijk naar dat soort effecten grijpt. Dat blijft jammer, want twee keer valt op de song niet af te dingen. Dat de tijdelijke entente met Tuenter een goede zet is, horen we dan weer maar eens aan de mooie vioolintro van “One Shot”, en in “Mountbatten”, waarin Rott een bijna klassieke piano introduceert.
Het schoonste zit niettemin in de finale, wanneer alweer omfloerste toms het hartverscheurende “Breaks Today” inzetten. De titel geeft al weg dat het een break-upsong is, en zo terneergeslagen klinken de pianoklanken ook. Wanneer Goodwin dat “Tattoos fade away / Bigger scars to heal / Bigger things to feel” aanheft, trekken de rillingen in rotten van vier over de rug. Dat de blazers alweer op band staan, we weten dat. En met de ogen dicht weten wij sowieso van niets.
Nieuw werk toont zich aan de horizon. “Volgend jaar in april staan we hier terug met een nieuwe plaat”, belooft de frontman, maar “Already Home” dat daarvan wordt gespeeld overtuigt vooralsnog niet. En dan is dat dat: “Learning To Dance” is de uitsmijter die er net iets te gehamerd uit komt, als wil de band te graag benadrukken dat hij echt zo publieksvriendelijk als Coldplay kan zijn. Dat hoefde niet, we waren zo wel overtuigd. The Slow Show is tien jaar na datum verre van versleten.
