Kun je blijven teren op explosiviteit? Is het vat dan nooit af? Deadletter dacht van wel, en schroefde op zijn tweede de energie een stuk terug. Je hoort dat Existence Is Bliss tot leven is gekomen in een repetitiehok, en niet op het podium. This one doesn’t go to eleven.
Twee jaar lang was Deadletter alomtegenwoordig. Op Left Of The Dial 2022 zetten ze voet aan Europese wal, wat volgde waren maar liefst acht (8!) Belgische passages vooraleer debuut Hysterical Strength landde in september 2024. En al die tijd liet het Britse zestal een verschroeid spoor achter zich: geen strohalm stond nog recht, moshpits smeulden nog maanden na, vrouwen wierpen zich aan de voeten van frontman Zac Lawrence. Enfin, u ziet het plaatje wel.
We zijn anderhalf jaar verder, in postpunktermen is dat een half leven. Tijd dus dat Deadletter aan zijn volgende zet toe was, want die van Fontaines D.C. hadden in dezelfde tijdspanne al bijna drie platen uitgebracht. En hier ligt Existence Is Bliss, een titel die instinctief voelt als juist: dit ruikt naar Deadletter, maar de vraag hangt zwaar of het ook Deadletter is. Als zij zeggen dat het zo is, zal het wel zijn, zelfs al maakte Poppy Richler op sax plaats voor Nathan Pigott, maar ‘The stakes! The stakes!’, zoals Lawrence het in “Frosted Glass” uitroept. Kan Deadletter de eer hoog houden?
“Purity” is een goeie opener. Je hoort een omineuze opbouw die storm belooft. Spanning wordt opgebouwd, dreiging hangt, en ergens in je achterhoofd hoor je Joe Talbot van IDLES “It was February” zingen. Zo donker wordt het echter niet, en ook de song wil nooit echt losbarsten. Erger: terwijl je geest afdwaalt, pietert ze een beetje uit. Je bent “Purity” vergeten tegen dat “To The Brim” door een sax op gang wordt geblazen, en Lawrence van de leiband mag. Heel even is de herinnering aan die liveband aanwezig, maar net zo goed zakt de boel meteen in elkaar bij het bloedeloze “Songless Birds”.
Het klinkt allemaal net iets te overdacht, net iets te ‘goed’ ingespeeld; mikkend op de perfecte take, en in die beweging werd vergeten om ook iets van de energie van de band mee te nemen. Dat zou kunnen werken, als Deadletter andere songs schreef, maar deze nummers hunkeren nog altijd heel hard naar planken, de geur van verschaald bier. Een luisteralbum is Existence Is Bliss ondanks alles niet.
En dus zoek je naar hints van the shape of punk to come. Dan voel je plots hoe “It Comes Creeping” het in zich draagt. Nu missen die ploegende groove, die gitaren die daar ronduit lelijke dingen over doen de onverbiddelijke power die je aan drie jaar roadtesten overhoudt, maar je voelt het wel al. Geef het een paar weken in de vettigste zalen van Europa, en het wordt net zo goed een livemonster als “Binge” of “Fit For Work” dat waren.
Zelfs in afsluiter “Meanwhile In A Parallel” schuilt – als je heel goed luistert – een belofte. Het zit erin, het wil eruit, dus, zelfs al klinkt Lawrence in “He, Himself And Him” niet half zo resoluut als hij op het podium, strak van de adrenaline, zal doen, en in “To The Brim” bijna plichtmatig. Je weet dat die adrenaline komt, en er dan iets gaat knallen.
Dit is een tweede plaat, eentje met wratten en alles, zoals ze dat in het Engels zeggen. Een zoekend album dat onder de druk om snel te bevestigen tot stand is gekomen, maar op zijn best nog altijd laat horen waarom deze groep drie jaar geleden zo’n sensatie was.
Het komt wel, straks.
Deadletter staat op 7 april in de AB in Brussel.
