Harris Dickinson, de acteur die we vooral kennen van zijn rol in de pikante film Babygirl en het absurde Triangle Of Sadness, levert een verrassend regiedebuut in het hyperrealistische Urchin. Met vervreemdende surrealistische scènes en Frank Dillane als een jonge dakloze man in Londen, die zowel afschuw als empathie kan opwekken met zijn authentieke vertolking, creëerde Dickinson een voortreffelijke film die hem wel eens kan plaatsen naast bekenden in het Britse realisme, zoals Andrea Arnold en Ken Loach.
Urchin is een sociaal drama dat niet enkel de schrijnende leefsituaties van Londense dak- en thuislozen aankaart, maar evenzeer de beweegredenen en tekortkomingen van de jonge Mike in vraag stelt. Hij leeft in de marges van de samenleving, slaapt in een oude slaapzak op verlaten daken en straten, laadt zijn telefoon op in café’s waar hij ongewenst is en bedelt om kleingeld terwijl het merendeel van de voorbijgangers hem zelfs geen zijdelingse blik gunt. Wanneer hij zijn vriend Nathan (gespeeld door Harris Dickinson zelf) beschuldigt van stelen wordt duidelijk dat zelfs zijn schaarse vriendschappen getekend zijn door wantrouwen.
Zijn situatie loopt uit de hand wanneer Mike een behulpzame businessman tijdens zijn lunchpauze overvalt. Mike belandt kort in de gevangenis, waarna een reïntegratieprogramma hem dwingt zijn leven terug op de rails te krijgen. Met een self help-CD en een nieuwe job als hulpchef lijkt alles beter te gaan, maar al snel belandt Mike in dezelfde vicieuze cirkel van verslaving en geweld. Surrealistische scènes die de film transporteren naar een verlaten grot waar een onheilspellende rots de ruimte vult, representeren de steeds zwakkere grip van Mike op de realiteit alsook zijn onbegrensde onderbewustzijn.
Dickinson creëert een authentiek en lichamelijk beeld van het uitzichtloze leven als dakloze in een grootstad. Met moeite probeert Mike een netwerk uit te bouwen, maar steeds belandt hij bij mensen die hem keer op keer verstoten wanneer zijn gedrag uit de hand loopt. Urchin daagt de kijker uit om empathisch te kijken naar een jongen wiens immorele gedrag vaak niet slechts een symptoom van zijn leefsituatie lijkt te zijn, maar een weerspiegeling van zijn karakter. Toch weet de film die empathie vast te houden, door Mike niet als held of hulpeloze neer te zetten, maar als een echt persoon die vaak onethische keuzes maakt en hier de consequenties van moet dragen maar evengoed in staat is lief te hebben en zijn beste beentje voor te zetten.
Dat Dickinson zelf onderzoek deed in het veld wordt sterk weerspiegeld in het hoge realiteitsgehalte van de film, naast de maatschappelijke boodschap weet hij een eigen draai te geven aan zijn interpretatie. Zo creëert hij een sterk visueel contrast tussen de chaotische scènes in Mike’s dagelijkse leven, rauwe close-ups en de kwetsbare en visueel poëtische nachtscènes. Toch zoekt hij in zijn surrealisme de grens af en toe net iets te nauw op, zoals het hallucinante en theatrale einde waarmee hij meer verwarring creëert dan aanzien, na een film die voordien zo’n doordacht beeld van zijn hoofdpersonage probeerde te scheppen. Acteur Frank Dillane, die in Urchin zijn eerste hoofdrol vond, geeft de film zijn kracht. Hij maakt het personage zowel likeable als unlikeable en speelt dit doorheen de film behendig uit. Urchin, dat zowel vertaald kan worden als “zee-egel” of “zwerver”, verwijst dan ook naar het stekelige en onvoorspelbare karakter van Mike.
