Voor zijn debuut Pillion wist regisseur Harry Lighton meteen Alexander Skarsgård te strikken op basis van een zelfgeschreven script gebaseerd op het ophefmakende boek Box Hill. Deze seksueel expliciete en vaak bijzonder droogkomische kijk op een dominant-onderdanige relatie in de wereld van de Britse motorrijders is in ieder geval een behoorlijk degelijke eersteling waarmee Lighton zich meteen op de kaart weet te zetten.
Tegenspeler van Skarsgård is Harry Melling (vooral bekend als Dudley Dursley uit de Harry Potter-films) die gestalte geeft aan de introverte Colin die op kerstavond na een zangstonde in een plaatselijke bar in de ban raakt van de stoere Ray. Ray – steevast in motorpak – is in alles het tegenovergestelde van de timide Colin: groot, imponerend, dwingend … Zelfs zijn hond is in een grappig detail talloze malen groter dan de kleine keffer die Colin mee heeft op de eerste date. Die date mondt uit in een pijpbeurt achter in een steegje, waarmee de toon van de relatie gezet is. Er schuilt initieel iets van de cinema van Roy Anderson of Jim Jarmusch’ Patterson (diens beste film) in de onbewogen, afstandelijke en licht monkelende observatie van wat zich vervolgens ontvouwt. In afstandelijk geënsceneerde (en voor een debutant zelfzeker, zij het uiterst klassiek in beeld gezette) momenten toont Pillion ons op amusante en onderhoudende manier hoe het leven van de jongeman helemaal verandert eenmaal hij zich letterlijk en figuurlijk overgeeft aan zijn nieuwe vriend: terwijl zijn moeder suggereert een cadeautje mee te nemen op de volgende afspraak (“some nice soap”) draagt Ray Colin op om op de grond naast het bed te slapen en krijgt hij ’s ochtends orders omtrent het klaarmaken van het ontbijt en het verzorgen van de hond.
De meer seksueel getinte dimensie van de relatie krijgt op dezelfde manier vorm: een stoïcijns verbeelde worstelpartij op de tonen van Tiffany’s I Think We’re Alone Now, een intiem gesprek tijdens het pianospel dat de verhoudingen mooi weergeeft, het rustig
tussendoor opmeten van het lichaam voor een eigen motorpak en een ketting voor rond de hals (let op de sleutel die heel even subtiel in beeld te zien is). Minder geslaagd is dan weer het gebruik hier en daar van montages die gebeurtenissen aaneenrijgen en slow motion om sommige emoties dan weer – contra de rest van de film – net iets té expliciet te gaan onderstrepen. Het zijn echter schoonheidsfouten die we een beginnend cineast kunnen vergeven en Lighton verdient lof voor deze behoorlijk evenwichtige en verzorgde eerste langspeeloefening achter de camera. Hij krijgt in ieder geval de nodige hulp van Skarsgård en Melling, die het er allebei uitstekend vanaf brengen.
